Κόκκινο

του Κ. Μαραγκού (Κόκκινο, τεύχος 49*)

Η κυβέρνηση και οι καπιταλιστές, βλέποντας ότι οι αντιδράσεις των εργαζομένων μετά την απεργία στις 5 Μάη υποχωρούν, έχουν στην κυριολεξία αφηνιάσει. Δεν είναι τυχαίο ότι τα απανωτά μέτρα ξεπερνάνε κατά πολύ τις απαιτήσεις ακόμα και του μνημονίου. Οι 20000 απεργοί που βρέθηκαν στις 29/6 και οι ακόμα λιγότεροι στις 8 Ιούλη, στις διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ, Πρωτoβάθμια και ΠΑΜΕ, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν οι ανάλογες αντιδράσεις στο μέγεθος της επίθεσης. Εδώ μιλάμε για μια κοινωνική αντεπανάσταση και αν δεν ήταν και η 5η Μάη θα λέγαμε ότι το κίνημα έχει ηττηθεί κατά κράτος. Ακόμα και τα φερέφωνα του Mega έχει μείνει κάγκελο από την ευκολία που η κυβέρνηση δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Η κατάσταση αυτή σίγουρα προβληματίζει χιλιάδες αγωνιστές της αριστεράς και του κινήματος που βλέπουν ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει γραμμή άμυνας που να μην σπάει. Ωστόσο δεν φαίνεται να ανοίγει καμία ουσιαστική συζήτηση για τους λόγους που συμβαίνει αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε από δω και πέρα. Γιατί πουθενά στην αριστερά δεν γίνεται ένας πρώτος απολογισμός των αγώνων; Γιατί όλα βρίσκονται στον αυτόματο, σαν να μην συμβαίνει τίποτα που θα άξιζε να σταθούμε και να σκεφτούμε; Αν πρέπει κάτι να αλλάξουμε;
Τι συμβαίνει όμως; Γιατί οι αντιδράσεις είναι τόσο υποτονικές;
Μια παροιμία λεει ότι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Από το Δεκέμβρη που άρχισε να ξεκαθαρίζει το τοπίο για το τι θα επακολουθούσε, στους εργασιακούς χώρους αντί για αγωνιστικός αναβρασμός επικρατούσε μια εκνευριστική μοιρολατρία. Η απόδοση των ευθυνών γι’ αυτό στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν είναι αρκετή για να εξηγήσει την αδράνεια που επικρατεί ακόμα και σε χώρους που θίγονται άμεσα και σκληρά από τα μέτρα (μειώσεις μισθών, συνταξιοδοτικό). Στους καθηγητές και στους δάσκαλους για παράδειγμα δεν πραγματοποιήθηκε ούτε μια συνέλευση με απαρτία σε οποιαδήποτε σύλλογο και αυτό δεν οφείλεται στον Παναγόπουλο. Η συμμετοχή στις απεργίες δεν ξεπέρναγε το 20%. Η αγωνιστική διάθεση ήταν ανάλογη και σε άλλους κλάδους με πρόσφατο κινηματικό παρελθόν εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.
Οι απεργιακές συγκεντρώσεις επίσης ήταν κατώτερες των περιστάσεων. Η 5η Μάη ήταν το κορυφαίο γεγονός και η πιο μαζική διαδήλωση απ’ όσες έχουν πραγματοποιηθεί τους τελευταίους μήνες. Πάνω απ’ όλα ήταν η πλέον μαχητική, και όλοι θα τη θυμούνται όχι μόνο για τη Μαρφίν, αλλά πάνω απ’ όλα για την απόπειρα χιλιάδων διαδηλωτών να εισβάλλουν στη Βουλή. Όμως δεν είχε ούτε 300 ούτε 200 χιλιάδες όμως ακούστηκε. Όσο κι αν φουσκώνουμε τα νούμερα η πραγματική αναμέτρηση γίνεται με αυτούς που όντως είναι στο δρόμο και όχι μ’ αυτούς που γράφουμε ότι είναι στις ανακοινώσεις μας. Καλώς ή κακώς μια πορεία που χρειάζεται 90 λεπτά για να διασχίσει ένα σταθερό σημείο της Σταδίου δεν μπορεί να ξεπερνάει με οποιαδήποτε πυκνότητα τις 70000. Αυτός ήταν και ο αριθμός των διαδηλωτών από το πεδίο του Άρεως και το Μουσείο της 5ης Μάη. Και άλλοι 30000 στην καλύτερη περίπτωση ήταν αυτοί που βάδισαν από την Ομόνοια με το ΠΑΜΕ. Από κει και πέρα στις 20 Μάη οι διαδηλωτές έπεσαν στο 1/3 και στις 29 Ιούνη Μουσείο, ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ είναι ζήτημα να έφτασαν τις 20000. Η καμπύλη του κινήματος ακόμα κι αν κανείς μετράει διαφορετικά τους διαδηλωτές δεν αλλάζει. Μετά τις 5 Μάη υπάρχει μια φανερή κάμψη και δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι για να την ανακόψει. Αυτό με τη σειρά του έχει φέρει μια απογοήτευση στον κόσμο που βρέθηκε στο δρόμο και σε όσους περίμεναν αυθόρμητα το “λαό να μην σκύψει το κεφάλι”.

του Κ.Μαραγκού*

Η περίπτωση Wind, ΕΘΕΛ και ΟΣΕ

Ε.ΘΕ.Λ. Α.Ε. Τις τελευταίες μέρες τα τηλεοπτικά φερέφωνα της κυβέρνησης και των καπιταλιστών έχουν κάνει κεντρικό τους θέμα τα χρέη των ΔΕΚΟ και ειδικά της ΕΘΕΛ και του ΟΣΕ. Μας πληροφορούν λοιπόν ότι χρέη των δύο οργανισμών που συσσωρεύτηκαν τα τελευταία 20 χρόνια αγγίζουν τα 13 δις. Που οφείλονται αυτά τα χρέη; “Μα που αλλού, στους εργαζόμενους, τους παχυλούς μισθούς, στη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία κ.ο.κ.” Μάλιστα. Τι πρέπει να γίνει; Η γνωστή συνταγή. “Να βγούνε στο σφυρί. Να τους πάρει ένας ιδιώτης και να βάλει τάξη”. “Να μειώσει το προσωπικό”, φορτώνοντας φυσικά το κόστος των “εθελούσιων” στον κρατικό προϋπολογισμό, “να μειώσει τα παθητικά δρομολόγια, να κρατήσει μόνο τις κερδοφόρες γραμμές και φυσικά να αυξήσει τα εισιτήρια”. Και φυσικά μπόλικη προπαγάνδα ότι δήθεν θα απαλλαχθεί ο προϋπολογισμός από άλλο ένα αγκάθι κλπ κλπ.Αυτό που δεν μας λένε όμως είναι πως δημιουργήθηκαν τα χρέη αυτών των οργανισμών. Για το πάρτι που στήθηκε με τις προμήθειες αμαξοστοιχιών που δεν κινήθηκαν ποτέ και το οποίο γνωρίζει με λεπτομέρειες ο Μαντέλης. Δεν μας λένε για τις μίζες, δεν μας λένε για το πώς οι διοικήσεις φόρτωναν με χρέη για αναλώσιμα που ποτέ δεν έφταναν στις αποθήκες των οργανισμών αυτών. Δεν μας λένε για τους μισθούς των στελεχών. Ας ανοίξει ο φάκελος να δούμε τους μιζαδόρους, να δούμε που πήγαν τα λεφτά και γιατί φτάσαμε στα 13 δις χρέη. Αν υποθέσουμε ότι πράγματι υπάρχουν αυτά τα χρέη.
Οι εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ είναι περίπου 7000 και στον ΟΣΕ 6500. Η ετήσια μισθοδοσία συνολικά είναι γύρο στο μισό δις. 300 εκ. η ΕΘΕΛ σύμφωνα με τα αποτελέσματα χρήσης του 2008 ή 11 εκ καθαρά το μήνα (Ημερησία 1/7/10) και 263 εκ. ο ΟΣΕ. Περίπου 35000 μεικτά κατά μέσο όρο ανά εργαζόμενο. Η ΕΘΕΛ υποτίθεται ότι εμφάνισε το 2009 έλλειμμα 220 εκ. Ο ΟΣΕ θα εμφανίσει φέτος πάντα κατά τα λεγόμενα της οικονομικής του υπηρεσίας 1 δις.
Κοιτώντας όμως αναλυτικά στις προβλέψεις των δαπανών παρατηρούμε τα εξής περίεργα: “οι καθαρές ταμειακές ανάγκες για το έτος 2010 θα διαμορφωθούν στα 2,12 δις ευρώ. Από αυτά το 1,5 δις είναι οι τρέχουσες δαπάνες και τα υπόλοιπα 621 εκατ είναι για την πληρωμή δανείων. Αναλυτικά το 1,5 δις προκύπτει από τις εξής δαπάνες: α) Μισθοδοσίας 263 εκατ β) Λειτουργικές 190 εκατ γ) Επενδύσεις 593 εκατ δ) Χρηματοοικονομικά 457 εκατ Στο 1,5 δις έχουν προβλεφθεί εισπράξεις 200 εκατ ευρώ από την ΤΡΕΝΟΣΕ για τα τέλη χρήσης του δικτύου και από το Υπουργείο Οικονομικών 250 εκατ ευρώ για επιστροφές φόρου. Αν λοιπόν εισπραχθούν αυτά τα χρήματα μένει 1,05 δις συν 621 εκατ για τις πληρωμές δανείων”. (skai.gr) Επαναλαμβάνουμε: Επενδύσεις 593 εκατ, Χρηματοοικονομικά 457 εκατ, 621 εκατ για πληρωμές δανείων. Σύνολο 1,5 δις. Μήπως μπορούν να μας εξηγήσουν τα πάσης φύσεως λαμόγια τι σημαίνουν όλα αυτά; Για ποιες επενδύσεις μας λένε όταν ετοιμάζονται να κλείσουν τις μισές γραμμές της χώρας. Τι είναι αυτά τα “χρηματοοκοικονομικά” των 457 εκ και τα 621 δάνεια; Πως μιλάνε για έλλειμμα χρήσης 1 δις (;) όταν αυτά τα ποσά είναι προφανές ότι δεν μπορούν να αφορούν λειτουργικά έξοδα αυτής της χρονιάς. Ούτε είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι αφορούν έξοδα για την εξυπηρέτηση δανείων. Εκτός κι αν ο ΟΣΕ πληρώνει επιτόκια πιστωτικής κάρτας και δεν μας το λένε. Είναι προφανές λοιπόν ότι για τα ελλείμματα του ΟΣΕ αλλά και της ΕΘΕΛ δεν ευθύνονται επ’ ουδενί οι εργαζόμενοι, ούτε αυτά τα ελλείμματα αφορούν λειτουργικά έξοδα.
Που το πάνε λοιπόν; Θα φορτώσουν το χρέος του ΟΣΕ και της ΕΘΕΛ στον κρατικό προϋπολογισμό και μετά θα ξεπουλήσουν το συγκοινωνιακό δίκτυο σε κάποιον καρχαρία για να έχουμε λεωφορεία και τρένα όποτε του καπνίσει, να τον πληρώνουμε χρυσαφί και να του λέμε και ευχαριστώ. Το σκάνδαλο αυτό πρέπει να ανοίξει σε όλη του την έκταση.