Κόκκινο

(Κόκκινο, τεύχος 49)

•    Το ρόλο του κυβερνητικού προβοκάτορα δείχνει να έχει αναλάβει ο Θόδωρος Πάγκαλος. Αρχικά βγαίνει με περισσό θράσος και ρίχνει το γάντι στα κόμματα της Αριστεράς, αποκαλώντας τόσο το ΚΚΕ όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ «απομεινάρια μιας άλλης εποχής» - προφανώς διεκδικεί για δική του τη σύγχρονη εποχή της κοινωνικής αντεπανάστασης που οργανώνει το κόμμα του. 
•    Δεν σταματά όμως εκεί. Σπεύδει να δημιουργήσει άλλοθι για τις αναπόφευκτες συγκρούσεις της επόμενης περιόδου, επιχειρώντας να ενοχοποιήσει εκ των προτέρων την Αριστερά για τις επερχόμενες κοινωνικές εκρήξεις. Με αφορμή τις κινητοποιήσεις στο λιμάνι του Πειραιά, κατηγόρησε το ΚΚΕ ότι «αποζητά ένα νεκρό». Γνωρίζει πολύ καλά ότι τα μέτρα που επιβάλλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη σπίθα μιας συνολικότερης έκρηξης και επιδιώκει να αποδώσει από τώρα σε άλλους τις ευθύνες.
•    Όταν ο κ. Πάγκαλος δεν ασχολείται με τέτοιες δηλώσεις, συναντάει «δεκάδες» -κατά δήλωσή του- βουλευτές, τους οποίους απειλεί και φοβερίζει ότι αν δεν ψηφίσουν το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, είτε θα διαγραφούν είτε θα πάει σε άμεσες εκλογές οι οποίες θα πραγματοποιηθούν με λίστα και από την οποία θα λείπουν τα ονόματά τους φυσικά.
•    Ο ρόλος του Πάγκαλου στη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ είναι γνωστός από την εποχή της «συμμορίας των τεσσάρων». Μόνο που τότε είχε αναδείξει τα πολιτικά χαρακτηριστικά της ...πολυσχιδούς προσωπικότητάς του. Τώρα αναδεικνύει και κάποια άλλα, εκείνα του μαντρόσκυλου.
•    Σπαραξικάρδιες κραυγές ακούγονταν από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και μερικούς ανεξάρτητους κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Οι περισσότεροι, με δραματικούς τόνους, αναφέρθηκαν στα περήφανα γηρατειά που η συνείδησή τους δεν αντέχει να τα βλέπουν να υποφέρουν στα τελευταία χρόνια της ζωής τους. Γι’ αυτό και πήραν τη ρηξικέλευθη απόφαση: Να ψηφίσουν επί της αρχής το νομοσχέδιο (έ μη χάσουμε και την καρέκλα!) αλλά να επιφυλαχθούν…να το μελετήσουν κατ’ άρθρο. Τέτοια γενναιότητα ψυχής...
•    «Πού βρίσκεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ; Έγινε τέσσερα κομμάτια. Δύο ο ΣΥΝ, δηλαδή ΣΥΝ και η νεοϊδρυθείσα ‘‘Δημοκρατική Αριστερά’’, ένα το ‘‘Μέτωπο του Αλαβάνου’’ από ΚΟΕ, ΔΕΑ, ΚΕΔΑ και ένα οι ‘‘λοιποί συγγενείς’’. Σπουδαίες ενωτικές πρωτοβουλίες, που διαιρούνται με την ταχύτητα που πολλαπλασιάζονται οι αμοιβάδες». (Από άρθρο στο «Ριζοσπάστη» της Κυριακής 11 Ιουλίου με τίτλο «Πρωτοβουλίες για την ‘‘ενότητα δράσης της Αριστεράς’’ - Με σημαίες ευκαιρίας και πυξίδες αποπροσανατολισμού») Όταν το «μέτωπο» νοείται όχι σαν σύγκλιση και ενότητα στη δράση των υπαρχόντων σχημάτων της Αριστεράς αλλά σαν εργαλείο για τη ...διάσπασή τους, μας παίρνει στο ψιλό και το ΚΚΕ...
•    Από το ίδιο άρθρο: «Η εξέλιξη της ΚΕΔΑ είναι επίσης γνωστή. Ο βαρύγδουπος τίτλος της δεν εξέφραζε τίποτα και κατέληξε μια ‘‘σφραγίδα»’’, συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, στην επιρροή πλέον του ‘‘Μετώπου’’ του Αλ. Αλαβάνου, που οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ και στην τυπική διάσπαση». Χωρίς σχόλια...

(Κόκκινο, τεύχος 49)


Την άνοιξη του 1995 υπήρχε μόνο ένα σημείο για το οποίο ο Σέρβος αρχιστράτηγος Μλάντιτς μπορούσε να ελπίζει ότι θα του έφερε μια σίγουρη νίκη: η Σρεμπρένιτσα. Η κατάληψη της πόλης ξεκίνησε στις 6 Ιουλίου και ολοκληρώθηκε μετά από πέντε μέρες. Στις 11 Ιουλίου, ο Μλάντιτς είπε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες ότι "χαρίζει αυτή τη νίκη στο σερβικό λαό".

Από τις 11 ως τις 16 Ιουλίου διήρκεσε η σφαγή περισσότερων από 8.000 αντρών της Σρεμπρένιτσα. Μια σφαγή προετοιμασμένη με μεγάλη επιμέλεια, μπροστά στην οποία η διεθνής κοινότητα κράτησε κλειστά τα μάτια. Από νωρίς είχαν εξασφαλιστεί τα πάντα: λεωφορεία που θα μετέφεραν τους μουσουλμάνους στους τόπους όπου θα γίνονταν η εκτελέσεις – σχολεία, κοινωνικά κέντρα, αποθήκες, εργοστάσια και ένα γήπεδο ποδοσφαίρου• οι τόποι και τα μέσα για τους μαζικούς τάφους. Όλη η επιχείρηση διεξήχθη με άκρα εμπιστευτικότητα και χρειάστηκε να περάσουν μήνες ώσπου να μάθει ο κόσμος τις διαστάσεις του εγκλήματος.

Για να ζητήσει η Σερβία μια συγγνώμη από  τις οικογένειες των θυμάτων χρειάστηκε να περάσουν δεκαπέντε χρόνια. Τον περασμένο Μάρτιο το σερβικό Κοινοβούλιο ψήφισε την απόφαση με την οποία καταδικάζει τη σφαγή 8.000 μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, αλλά στο κείμενο της απόφασης, δεν χρησιμοποιείται ο όρος "γενοκτονία". Ακόμη και αυτό το κείμενο όμως, καταψηφίστηκε από την πλειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η διεθνής κοινότητα, η οποία τότε άφησε τους μουσουλμάνους στο έλεος των Σέρβων εθνικιστών, αργότερα έχυνε κροκοδείλια δάκρυα και πίεζε τη Σερβία να καταδικάσει τα εγκλήματα στη Βοσνία. Η απόφαση της σερβικής Βουλής είναι μια προσπάθεια των πολιτικών δυνάμεων όχι να "κλείσει ένα τραγικό κεφάλαιο της πρόσφατης ιστορίας", όπως έλεγαν, αλλά να απαλλαχτούν από το βάρος της Σρεμπρένιτσα για να ικανοποιήσουν την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ. Αυτές οι προθέσεις των πολιτικών κομμάτων διαγράφονται φανερά στην αμετάκλητη στάση της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, ο σερβικός λαός αρνείται να δεχτεί ότι στο όνομά του διαπράχτηκε το μεγαλύτερο έγκλημα που έγινε στο ευρωπαϊκό έδαφος μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σ.Α.