Τι κάνει ο λαός μετά τα "Ιουλιανά πραξικοπήματα;"
Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 16:32
Εμπρός για "Εργατικό Ανένδοτο"
του Δικαίου Ψυκάκου
(Κόκκινο, τεύχος 49)
"Τελειώνω τη μέρα μου και προσπαθώ να επιβάλω στη γυναίκα μου, πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο, κάτι που να τρέχουν ποτάμια αίμα! Κάποιος που σκοτώνει συνέχεια!  Φιλμ φρίκης και θρίλερ! Ξέρετε ποιο είναι το προσόν; Ότι όταν βαραίνουν τα βλέφαρά σου, τα κλείνεις χωρίς τύψεις".
Πάγκαλος Θ., αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Νέα, 5/07/2010
Για άλλη μια φορά τα τελευταία δυο χρόνια, για τους εργαζόμενους και τη νεολαία στην Ελλάδα «είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι». Το Δεκέμβρη του 2008 ένας τρελαμένος μπάτσος πυροβόλησε ένα νεολαίο και η Αθήνα εξεγέρθηκε. Τον Ιούλη του 2010 τα τσιράκια των καπιταλιστών, των τραπεζιτών, των ευρωγραφειοκρατών και του ΔΝΤ «πυροβολούν» μαζικά τους νέους εργαζόμενους και το σύνολο της εργατικής τάξης. Το «πολυβόλο» είναι το «διπλό νομοσχέδιο» για το Ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις, που κατέβασε μετά την έγκριση των επιτηρητών της τρόικας η κυβέρνηση για να ψηφιστεί μέχρι τις 10 Ιούλη.
Τέτοια επίθεση στην εργατική τάξη με ένα και μόνο νόμο δεν έχει γίνει ποτέ, όχι μόνο από τη Μεταπολίτευση αλλά από την Κατοχή μέχρι σήμερα! Και ίσως τα πράγματα να είναι ακόμη χειρότερα: Το νόμο 2112 του 1920 για τις αποζημιώσεις λόγω απόλυσης δεν τον πείραξαν ούτε καν οι δικτατορικές ή οι κατοχικές κυβερνήσεις.
Το νομοσχέδιο - τερατούργημα αποτελείται από έντεκα κεφάλαια. Θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να τα δούμε όλα ένα - ένα. Όμως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο στο πλαίσιο ενός άρθρου. Ας δούμε μερικά βασικά σημεία:
Τι προβλέπει για τα ασφαλιστικά:
• Από τη 1η του Γενάρη του 2015 καθιερώνεται βασική σύνταξη 360 €.
Απίστευτο παραμύθι: Την ίδια ώρα το παλιότερο προνοιακό επίδομα, το ΕΚΑΣ, καταργείται και ονομάζεται τώρα «βασική σύνταξη». Η «βασική σύνταξη» είναι και η μόνη που από το 2015 και μετά θα αναλαμβάνει το κράτος να εξασφαλίζει.
Ταυτόχρονα, από σήμερα και μέχρι το 2060 απαγορεύει την αύξηση δαπανών για συνταξιοδοτικές παροχές πάνω από 2,5% του ΑΕΠ με έτος αναφοράς το 2009. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό: Στην Ευρώπη ο μέσος όρος των δαπανών του ΑΕΠ για τις συντάξεις είναι 12,7% του ΑΕΠ!
Περισσότερα...
Συνέντευξη με τον Χόρχε Λουίς Βερμούδες, από το κατειλημμένο - αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο Ζανόν στην Αργεντινή
Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 14:29
(Κόκκινο, τεύχος 49)
«Το σύστημα δεν θα μας δώσει
τίποτα αν δεν το πάρουμε οι ίδιοι»!
Ο Χόρχε Λουίς Βερμούδες είναι εργάτης στην κατειλημμένη και αυτοδιαχειριζόμενη κεραμοποιία της Αργεντινής ΖΑΝΟΝ. Η γενική συνέλευση του εργοστασίου τού ανέθεσε αυτή τη «διεθνή αποστολή» ενημέρωσης, στέλνοντάς τον στην Ελλάδα για να μιλήσει στο 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ και να ανημερώσει γενικότερα για την κατάληψη της ΖΑΝΟΝ. Αυτή και οι καταλήψεις σε 140 συνολικά επιχειρήσεις είναι το προϊόν της κοινωνικής και πολιτική θύελλας που σάρωσε την Αργεντινή στις αρχές του αιώνα (2001 - 2002), μες τη χρεοκοπία, τα προγράμματα του ΔΝΤ, την εξέγερση. Στη συνέντευξη που μας έδωσε, αναδεικνύεται το μεγαλείο της εργατικής αυτοδιεύθυνσης, μια κουλτούρα εργατικής αυτοδιαχείρισης και εργατικής δημοκρατίας που είναι μίλια μπροστά σε σχέση με την κουλτούρα ακόμη και των πιο προχωρημένων τμημάτων του ελληνικού αριστερού συνδικαλιστικού χώρου. Ο Χόρχε θα γυρίσει στην Αργεντινή και θα «λογοδοτήσει», δηλαδή θα κάνει πλήρη απολογισμό, στη γενική συνέλευση του εργοστασίου για τα αποτελέσματα της αποστολής του στην Ελλάδα. Εμείς, ας διδαχτούμε από την εμπειρία τους...
Πώς πήρατε την απόφαση να πάρετε το εργοστάσιο στα χέρια σας; Τι ήταν αυτό που έκανε τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο του Ζανόν να μη γυρίσουν απλά σπίτι τους;
Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή και πάρα πολύ δύσκολη. Είναι πολύ απλή υπό την έννοια ότι είχαμε δύο εναλλακτικές: ή να πάρουμε ένα επίδομα ανεργίας 150 πέσος, όταν το καλάθι της νοικοκυράς για τετραμελή οικογένεια ήταν γύρω στα 800 πέσος, ή να καταλάβουμε το εργοστάσιο. Ήταν περίπλοκο, με την έννοια ότι πολλοί είχαν ελπίδες ότι τελικά με την απόφαση του δικαστηρίου μπορεί να ερχόταν το αφεντικό. Όταν τελικά το αφεντικό δεν ήρθε και όταν φτάσαμε σε σημείο να μην έχουμε δεκάρα, καταλάβαμε το εργοστάσιο.
Περισσότερα...
|
Σικάγο 1886: οι ιστορικές καταβολές της Εργατικής Πρωτομαγιάς
Δευτέρα, 03 Μάιος 2010 01:35
«Θα έλθει η εποχή που η σιωπή μας θα είναι δυνατότερη από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα»
του Δ. Ψυκάκου
( Κόκκινο, τεύχος 47-8) Σηκωθείτε, δουλευτάδες της Αμερικής! Αφήστε κάτω τα εργαλεία σας την 1η του Μάη, σταματήστε τη δουλειά σας, κλείστε τα εργοστάσια, τις φάμπρικες και τα ορυχεία. Για μια μέρα το χρόνο. Μια μέρα επανάστασης και όχι ανάπαυσης! Μια μέρα που δεν ορίστηκε από τους καυχησιάρηδες εκπροσώπους των θεσμών που κρατούν την εργατιά σε υποτέλεια. Μια μέρα στην οποία οι εργάτες κάνουν τους δικούς τους νόμους κι έχουν τη δύναμη να τους εφαρμόσουν, όλα αυτά χωρίς τη συγκατάθεση, την έγκριση αυτών που καταπιέζουν και κυβερνούν. Μια μέρα κατά την οποία με τεράστια δύναμη, η ενότητα της στρατιάς των δουλευτάδων παρατάσσεται κατά των δυνάμεων που σήμερα εξουσιάζουν τα πεπρωμένα των λαών όλων των εθνών. Μια μέρα διαμαρτυρίας ενάντια στη καταπίεση και την τυραννία, ενάντια στην αμάθεια και κάθε είδος πολέμου…
«Έκκληση σε όλα τα επαγγελματικά και εργατικά συνδικάτα», Αρχεία της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας, 1η Φλεβάρη 1886 Οι ρίζες της εργατικής Πρωτομαγιάς βρίσκονται στην πάλη των εργαζομένων για λιγότερες ώρες εργασίας. Καθιερώθηκε σαν παγκόσμια μέρα διεθνούς δράσης και αλληλεγγύης των εργαζομένων από το Διεθνές Σοσιαλιστικό Συνέδριο του Παρισιού στα 1890. Γεννήθηκε όμως, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο, η πρώτη εργατική ομοσπονδία που δημιουργήθηκε, στο συνέδριό της τον Αύγουστο του 1866, διακήρυττε: «Η πρώτη και μεγάλη ανάγκη των ημερών μας, για να ελευθερωθεί αυτή η χώρα από την καπιταλιστική σκλαβιά, είναι να ψηφιστεί ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο το οχτάωρο θα είναι η κανονική εργάσιμη μέρα σε όλες τις πολιτείες της Αμερικανικής Ομοσπονδίας». Στην Ευρώπη, η Διεθνής Ένωση των Εργατών υιοθέτησε το οκτάωρο και το έκανε κεντρικό της αίτημα και σύνθημα.
Περισσότερα...
Να βάλουμε ξανά τον εργατικό έλεγχο στη σημαία μας
Κυριακή, 02 Μάιος 2010 22:43
του Δικαίου Ψυκάκου
(Κόκκινο, τεύχος 47-8)
«Για να αντιμετωπιστεί σοβαρά το δημοσιονομικό ξεχαρβάλωμα και η αναπόφευκτη δημοσιονομική κατάρρευση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος, εκτός από την επαναστατική ρήξη με τα συμφέροντα του κεφαλαίου και η οργάνωση ενός πραγματικά δημοκρατικού ελέγχου, δηλαδή "από τα κάτω" ελέγχου πάνω στους καπιταλιστές (…) Μπορεί να επιβληθεί προοδευτικός φόρος εισοδήματος με πολύ μεγάλα ποσοστά φορολογίας για τα μεγάλα και τα πολύ μεγάλα εισοδήματα (…) παραμένει όμως σε σημαντικό βαθμό πλασματικός , νεκρό γράμμα (…) γιατί η απόκρυψη των εισοδημάτων γίνεται μεγαλύτερη (…) Για να γίνει ο φόρος πραγματικός και όχι πλασματικός, χρειάζεται πραγματικός έλεγχος, που να μη μένει στα χαρτιά. Είναι αδύνατο όμως να γίνει έλεγχος στους καπιταλιστές αν ο έλεγχος αυτός παραμένει γραφειοκρατικός, γιατί η ίδια η γραφειοκρατία συνδέεται και είναι μπλεγμένη με χιλιάδες νήματα με την αστική τάξη (…)».
Λένιν, στο κεφάλαιο Η δημοσιονομική χρεοκοπία και τα μέτρα για την αντιμετώπισή της, από το «Η καταστροφή που μας απειλεί και πώς πρέπει να τη καταπολεμήσουμε»
Τι είναι ο εργατικός έλεγχος;
Ο εργατικός έλεγχος σημαίνει αυτό που λέει η ίδια η λέξη: έλεγχος από τους εργαζόμενους των καθημερινών δραστηριοτήτων μιας επιχείρησης, έτσι ώστε οι αποφάσεις της διοίκησης να ελέγχονται συνεχώς και να μπορούν να τις αλλάξουν αν είναι απαραίτητο. Σημαίνει έλεγχο στις ροές υλικών και εργασίας, πρόσβαση στα βιβλία της εταιρείας και στα πραγματικά οικονομικά στοιχεία, γνώση και έλεγχο πάνω στις επενδυτικές αποφάσεις. Επίσης δε νοείται, στις σημερινές συνθήκες της οικολογικής καταστροφής από την ασυδοσία του κέρδους, εργατικός έλεγχος πού δεν επεκτείνεται στις περιβαλλοντικές συνέπειες της δράσης των επιχειρήσεων.
Το «έμβρυο» του εργατικού ελέγχου υπάρχει μέσα στην καθημερινότητα. Η παραγωγική διαδικασία θα καταστρεφόταν αν οι εργαζόμενοι δεν προσπαθούσαν να διορθώνουν τα καθημερινά προβλήματα που προκύπτουν. Περιορίζεται από την αναποτελεσματικότητα και τους παραλογισμούς των απαιτήσεων του καπιταλιστικού συστήματος και της ιεραρχίας του. Επίσης περιορίζεται από το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές δεν είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων να αναλαμβάνουν την υπευθυνότητα για την οργάνωση της εργασιακής διαδικασίας στο βαθμό που δεν έχουν πραγματικό έλεγχο πάνω στις συνολικές αποφάσεις και πολιτικές της επιχείρησης. Για παράδειγμα, αν οι εργάτες βρουν ένα τρόπο να γίνεται πιο γρήγορα η δουλειά, αυτό νομοτελειακά γυρίζει ενάντιά τους με απολύσεις των «πλεοναζόντων».
Εργατικός έλεγχος δεν είναι η εργατική ψευτο - συμμετοχή που σημαίνει τη μετατροπή αντιπροσώπων των συνδικάτων σε γραφειοκράτες οι οποίοι οδηγούνται αργά ή γρήγορα είτε να γίνονται μικροαστοί που ψάχνουν να βρουν πώς θα γεφυρώσουν τις αντιθέσεις εργαζομένων και διοίκησης είτε να θεωρούν δικαιολογημένες τις θέσεις των διοικήσεων αφού πλέον και οι ίδιοι είναι managers. Στη Γερμανία, που ο καπιταλισμός έχει προωθήσει τέτοιες μορφές «συμμετοχής» γιατί έχει δει ότι συμβάλλουν στην αποτροπή απεργιών, πρόσφατα ξέσπασαν χοντρά σκάνδαλα με εμπλοκή των αντιπροσώπων των συνδικάτων (με ταξίδια κ.λπ. με τα λεφτά της επιχείρησης, δηλαδή τα λεφτά των εργατών).
Περισσότερα...
|
εργασίας πάνω από δύο βδομάδες. Τι κατάσταση διαμορφώνεται μετά τις κινητοποιήσεις;
