Κόκκινο

(Κόκκινο, τεύχος 47-8)

Κώστας Λαπαβίτσας

"Η συμμετοχή στην ΟΝΕ αποτέλεσε μόνο πηγή κακών για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Όπως ήδη εξήγησα, η ΟΝΕ είναι μηχανισμός γερμανικής κυριαρχίας, ένα σιδερένιο χέρι που συντρίβει τους ευρωπαϊκούς λαούς. Η έξοδος της Ελλάδας είναι απαραίτητη για να αναπνεύσει η οικονομία και η κοινωνία."

"Η παύση πληρωμών κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει, είτε το απαιτήσει η Αριστερά είτε όχι. Το πραγματικό ζητούμενο είναι να γίνει με όρους που θα θέσει η Αριστερά και το λαϊκό κίνημα, όχι με όρους της κυβέρνησης ή των δανειστών. Αυτό σημαίνει πρώτα πρώτα εθνικοποίηση των τραπεζών, διότι στην πράξη θα χρεοκοπήσουν μόλις γίνει η παύση πληρωμών, δεδομένου ότι κατέχουν μεγάλο όγκο χρεογράφων του ελληνικού Δημοσίου."

Σταύρος Τομπάζος

"Ουσιαστικά η παρούσα κρίση είναι η διαδικασία εξόφλησης των ποσοστών μεγέθυνσης του ΑΕΠ που το οικονομικό παρελθόν «δανείστηκε» από το οικονομικό μέλλον."

"Για να εκφραστούμε απλά: Μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή, ενώ μια άλλη Ελλάδα δεν είναι. Ο ταξικός αγώνας, όπως και ο πολιτικός, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό εγκλωβισμένοι στο εθνικό πλαίσιο, ενώ τα πράγματα διαμορφώνονται σε ένα ευρύτερο επίπεδο, ηπειρωτικό και παγκόσμιο."

Η Αριστερά δεν μπορεία  να περιοριστεί στο  ρόλο του "διαμεσολαβητή"

Η Νεολαία Συνασπισμού  βαδίζει για το δικό της συνέδριο ενώ ταυτόχρονα το κόμμα σας αποφάσισε  τη διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου το Μάιο. Ποια θα είναι η "συνεισφορά" της Νεολαίας στο γενικότερο προβληματισμό για τα ζητήματα που απασχολούν το Συνασπισμό;

Η ύλη της συζήτησης αυτού του συνεδρίου είναι πραγματικά τεράστια και αυτά στα οποία θα καταλήξουμε δεν μπορούν παρά να είναι μια συμβολή στη γενικότερη συζήτηση. Η οικονομική κρίση αλλά και η πολύπλευρη πολιτική και ιδεολογική κρίση που σοβούν σε ολόκληρη την Ευρώπη και με πρωτοφανή ένταση εμφανίζονται στην Ελλάδα δεν έχουν αφήσει προφανώς ανεπηρέαστη και την ελληνική αριστερά. Για μας το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την πολιτική γραμμή, τις εκφωνήσεις, αλλά τις πρακτικές και τον προσανατολισμό. Σε αυτή τη φάση δεν αρκεί απλώς να εκφωνούμε το ορθό πολιτικό πρόγραμμα, αλλά οφείλουμε να συνδεθούμε οργανικά με τις δυνάμεις τις εργασίας και της νεολαίας που βιώνουν τα αποτελέσματα της κρίσης και να πυροδοτήσουμε κοινωνικούς αγώνες από τα κάτω. Η Αριστερά δεν μπορεί να περιοριστεί στο ρόλο του διαμεσολαβητή. Προφανώς για να είμαστε αποτελεσματικοί σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να φέρουμε στην ημερήσια διάταξη το ερώτημα του υποκειμένου που θα είναι σε θέση να υλοποιήσει αυτούς τους στόχους.

Ο προβληματισμός για την ανασύνθεση της Αριστεράς είναι πλέον διάχυτος στον ΣΥΡΙΖΑ. Εσείς πώς τοποθετείστε  σ' αυτό το ζήτημα; Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ η κατάλληλη "πλατφόρμα" για να προχωρήσει ένα σχέδιο ανασύνθεσης; Και με ποιες προϋποθέσεις;

Προφανώς αυτή την  ερώτηση  θα μπορούσα να την απαντήσω με σαφήνεια αν είχε ολοκληρωθεί το συνέδριο. Στην οργάνωση υπάρχει προβληματισμός και συζήτηση για όλα αυτά. Ωστόσο, μπορώ να δώσω τις συντεταγμένες της συζήτησης που διεξάγεται. Αυτό που φαίνεται να είναι η συνισταμένη όλων ή σχεδόν όλων αφορά την απεμπλοκή των διαδικασιών της ανασύνθεσης και της ενότητας. Πρόκειται για δύο διαδικασίες αλληλοτροφοδοτούμενες αλλά και διαφορετικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παίξει σπουδαίο ρόλο στην τροφοδότηση  διαδικασιών ανασύνθεσης, αφού μέσα του αναδείχθηκαν πολιτικές και ιδεολογικές συγκλίσεις, αλλά την ίδια στιγμή συναντώνται στο εσωτερικό του και διαφορετικά σχέδια, οργανώσεις με τις πιο διαφορετικές καταγωγές που συμφωνούν ότι σε αυτή τη φάση το επίδικο είναι η κοινή απάντηση της Αριστεράς στο νεοφιλελευθερισμό. Από εκεί και πέρα διαγράφονται διαφορετικές στοχεύσεις, διαφορετικά προτάγματα. Σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή αντικειμενικά υπάρχουν δυνατότητες και ανάγκη ανασύνθεσης αλλά η προθυμία μιας οργάνωσης να μπει σε αυτή τη διαδικασία δεν είναι προαπαιτούμενο της ενότητας.

Παρά την εξέγερση  του Δεκέμβρη και παρά το γεγονός ότι οι κυβερνητικές επιθέσεις στο σύνολό τους υποθηκεύουν το μέλλον των σημερινών νέων , το κίνημα της νεολαίας ακολουθεί μέχρι στιγμής "χαμηλή πτήση". Τι νομίζεις ότι φταίει και πώς μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η συνθήκη;

Προτιμώ να βλέπω  τη μεγάλη εικόνα. Το κίνημα της νεολαίας τα τελευταία χρόνια έχει αναδειχτεί σε πρωταγωνιστή μιας σειράς κοινωνικών αγώνων. Ο Δεκέμβρης προφανώς ήταν μια τομή και είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αλλά πριν από την εξέγερση προηγήθηκε η έκρηξη του φοιτητικού κινήματος που άλλαξε το πεδίο της πολιτικής και της δημόσιας σφαίρας. Κατά τη γνώμη μου ο Δεκέμβρης δεν θα υπήρχε χωρίς αυτό αλλά τώρα μπαίνουμε σε μια μεγάλη συζήτηση. Το σίγουρο είναι ότι δεν συζητάμε πλέον με τα δεδομένα της προηγούμενης δεκαετίας. Είμαστε σε μια καινούρια φάση. Σε ό,τι αφορά τη χαμηλή πτήση των τελευταίων μηνών νομίζω ότι έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει μεταξύ άλλων και με την κρίση της Αριστεράς - και δεν μιλάω μόνο για τα δικά μας. Σε όλους τους χώρους βλέπουμε να οξύνονται αντιπαραθέσεις συχνά χωρίς σαφές πολιτικό επίδικο. Ο μοναδικός τρόπος είναι να σοβαρευτούμε και να θυμηθούμε τις καλές στιγμές, όταν αυτό που κυριαρχούσε ήταν η προσπάθεια πυροδότησης αγώνων και αντιστάσεων.

Πριν μερικά χρόνια, η νεολαία ήταν βασικό στοιχείο της δυναμικής του κινήματος ενάντια στη νεοφιλελεύθερη - καπιταλιστική  παγκοσμιοποίηση. Σήμερα, πιστεύεις ότι υπάρχουν οι όροι για ένα νέο πρωταγωνιστικό ρόλο της νεολαίας στα κινήματα;

Οι όροι θα υπάρξουν αν η Αριστερά στραφεί πάλι στους κοινωνικούς χώρους,. Το μεγάλο ζητούμενο της περιόδου είναι η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος σε σύγκρουση με τις ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος που το θέλουν παθητικό. Και εδώ υπάρχουν πολλά που πρέπει να συζητηθούν και ακόμα περισσότερα να γίνουν. Δεν φταίνε μόνο οι ηγεσίες φυσικά. Αυτές τη δουλειά τους κάνουν. Υπάρχει και μια αμηχανία από τη μεριά της Αριστεράς που πρέπει να ξεπεραστεί. Έχει τεράστια σημασία να οργανωθεί η νέα γενιά της εργατικής τάξης που υφίσταται και την πιο σκληρή εκμετάλλευση. Μόνο αυτό θα δώσει νέα πνοή στην υπόθεση της αμφισβήτησης του καπίταλισμού. Το φοιτητικό και το μαθητικό κίνημα μπορούν να παίξουν ρόλο αλλά δεν αρκούν. Ο Δεκέμβρης έδειξε ότι υπάρχει λαϊκή διαθεσιμότητα αλλά  πρέπει να οργανωθεί για να είναι αποτελεσματικοί οι αγώνες.

Η ΑΡ.ΕΝ. είναι ένα  βήμα στη διαδικασία ενότητας κομματιών της φοιτητικής Αριστεράς. Θα μπορούσε η διαδικασία να γενικευτεί στην κατεύθυνση της συγκρότησης ενός νέου, συνολικότερου πολιτικού ρεύματος στη νεολαία; Το "σχήμα" Νέοι/ες ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε και θα μπορούσε να μετεξελιχτεί σε κάτι τέτοιο;

Η ΑΡΕΝ είναι ένα βήμα για την ενότητα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στους επιμέρους κοινωνικούς χώρους. Με αυτή την έννοια δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η Αριστερά και στο εργατικό κίνημα και στην αυτοδιοίκηση. Καλύπτει την ανάγκη να αντιπαρατίθεται ενιαία η Αριστερά στις επιθέσεις που δεχόμαστε σε κεκτημένα δικαιώματα. Προφανώς μέσω της ενότητας στους επιμέρους κοινωνικούς χώρους τροφοδοτούνται και ανασυνθετικές διαδικασίες. Δεν πρέπει όμως να βιαζόμαστε. Να ανασυνθέτουμε ό,τι μπορεί να ανασυντεθεί. Και προφανώς μέσα στο σχήμα υπάρχουν οργανώσεις που μπορούν να κάνουν το βήμα για την ενιαία πολιτική τους έκφραση. Αυτό που προέχει, όμως, είναι να προφυλάξουμε την ενότητα και να μην προχωρήσουμε σε κινήσεις που μακροπρόθεσμα θα την υπονομεύσουν.

Ποιες είναι οι σχέσεις  μεταξύ των τριών  βασικών χώρων  της φοιτητικής Αριστεράς (ΑΡ.ΕΝ., ΕΑΑΚ, ΠΚΣ); Υπό ποιους όρους θα μπορούσε η φοιτητική Αριστερά να συμμαχήσει για  να ανατρέψει το δυσμενή  συσχετισμό με τη ΔΑΠ  και την ΠΑΣΠ;

Η νεολαία Συνασπισμού είναι σταθερά προσηλωμένη στο στόχο της ενιαίας έκφρασης της Αριστεράς σε όλους τους κοινωνικούς χώρους. Αυτό που προϋποθέτει αυτός ο στόχος είναι η ενότητα πάνω στα επίδικα στο εσωτερικό του κινήματος, η κοινή δράση για την αντιμετώπιση των επιθέσεων στα δικαιώματα και στη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Η κοινή δράση όμως δεν επιτυγχάνεται δι' αποφάσεων για συμμαχία από τα πάνω. Είναι αποτέλεσμα της πάλης στο εσωτερικό του κινήματος που διαμορφώνει τα ερωτήματα, ορίζει την ηγεμονική γραμμή και συγκροτεί τις συμμαχίες. Το θέμα δεν είναι δηλαδή η ενότητα όλης της Αριστεράς για να αμφισβητηθεί η εκλογική ηγεμονία των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ αλλά η διαμόρφωση των όρων για την ανασύνταξη του φοιτητικού κινήματος σε αγωνιστική κατεύθυνση. Το παράδειγμα του φοιτητικού κινήματος του 2006-2007 είναι διαφωτιστικό για τη γραμμή που είναι νικηφόρα.

Τη συνέντευξη πήρε ο Σπύρος Νιάκας