Κόκκινο

του Κ. Μαραγκού (Κόκκινο, τεύχος 49*)

Η κυβέρνηση και οι καπιταλιστές, βλέποντας ότι οι αντιδράσεις των εργαζομένων μετά την απεργία στις 5 Μάη υποχωρούν, έχουν στην κυριολεξία αφηνιάσει. Δεν είναι τυχαίο ότι τα απανωτά μέτρα ξεπερνάνε κατά πολύ τις απαιτήσεις ακόμα και του μνημονίου. Οι 20000 απεργοί που βρέθηκαν στις 29/6 και οι ακόμα λιγότεροι στις 8 Ιούλη, στις διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ, Πρωτoβάθμια και ΠΑΜΕ, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν οι ανάλογες αντιδράσεις στο μέγεθος της επίθεσης. Εδώ μιλάμε για μια κοινωνική αντεπανάσταση και αν δεν ήταν και η 5η Μάη θα λέγαμε ότι το κίνημα έχει ηττηθεί κατά κράτος. Ακόμα και τα φερέφωνα του Mega έχει μείνει κάγκελο από την ευκολία που η κυβέρνηση δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Η κατάσταση αυτή σίγουρα προβληματίζει χιλιάδες αγωνιστές της αριστεράς και του κινήματος που βλέπουν ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει γραμμή άμυνας που να μην σπάει. Ωστόσο δεν φαίνεται να ανοίγει καμία ουσιαστική συζήτηση για τους λόγους που συμβαίνει αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε από δω και πέρα. Γιατί πουθενά στην αριστερά δεν γίνεται ένας πρώτος απολογισμός των αγώνων; Γιατί όλα βρίσκονται στον αυτόματο, σαν να μην συμβαίνει τίποτα που θα άξιζε να σταθούμε και να σκεφτούμε; Αν πρέπει κάτι να αλλάξουμε;
Τι συμβαίνει όμως; Γιατί οι αντιδράσεις είναι τόσο υποτονικές;
Μια παροιμία λεει ότι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Από το Δεκέμβρη που άρχισε να ξεκαθαρίζει το τοπίο για το τι θα επακολουθούσε, στους εργασιακούς χώρους αντί για αγωνιστικός αναβρασμός επικρατούσε μια εκνευριστική μοιρολατρία. Η απόδοση των ευθυνών γι’ αυτό στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν είναι αρκετή για να εξηγήσει την αδράνεια που επικρατεί ακόμα και σε χώρους που θίγονται άμεσα και σκληρά από τα μέτρα (μειώσεις μισθών, συνταξιοδοτικό). Στους καθηγητές και στους δάσκαλους για παράδειγμα δεν πραγματοποιήθηκε ούτε μια συνέλευση με απαρτία σε οποιαδήποτε σύλλογο και αυτό δεν οφείλεται στον Παναγόπουλο. Η συμμετοχή στις απεργίες δεν ξεπέρναγε το 20%. Η αγωνιστική διάθεση ήταν ανάλογη και σε άλλους κλάδους με πρόσφατο κινηματικό παρελθόν εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.
Οι απεργιακές συγκεντρώσεις επίσης ήταν κατώτερες των περιστάσεων. Η 5η Μάη ήταν το κορυφαίο γεγονός και η πιο μαζική διαδήλωση απ’ όσες έχουν πραγματοποιηθεί τους τελευταίους μήνες. Πάνω απ’ όλα ήταν η πλέον μαχητική, και όλοι θα τη θυμούνται όχι μόνο για τη Μαρφίν, αλλά πάνω απ’ όλα για την απόπειρα χιλιάδων διαδηλωτών να εισβάλλουν στη Βουλή. Όμως δεν είχε ούτε 300 ούτε 200 χιλιάδες όμως ακούστηκε. Όσο κι αν φουσκώνουμε τα νούμερα η πραγματική αναμέτρηση γίνεται με αυτούς που όντως είναι στο δρόμο και όχι μ’ αυτούς που γράφουμε ότι είναι στις ανακοινώσεις μας. Καλώς ή κακώς μια πορεία που χρειάζεται 90 λεπτά για να διασχίσει ένα σταθερό σημείο της Σταδίου δεν μπορεί να ξεπερνάει με οποιαδήποτε πυκνότητα τις 70000. Αυτός ήταν και ο αριθμός των διαδηλωτών από το πεδίο του Άρεως και το Μουσείο της 5ης Μάη. Και άλλοι 30000 στην καλύτερη περίπτωση ήταν αυτοί που βάδισαν από την Ομόνοια με το ΠΑΜΕ. Από κει και πέρα στις 20 Μάη οι διαδηλωτές έπεσαν στο 1/3 και στις 29 Ιούνη Μουσείο, ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ είναι ζήτημα να έφτασαν τις 20000. Η καμπύλη του κινήματος ακόμα κι αν κανείς μετράει διαφορετικά τους διαδηλωτές δεν αλλάζει. Μετά τις 5 Μάη υπάρχει μια φανερή κάμψη και δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι για να την ανακόψει. Αυτό με τη σειρά του έχει φέρει μια απογοήτευση στον κόσμο που βρέθηκε στο δρόμο και σε όσους περίμεναν αυθόρμητα το “λαό να μην σκύψει το κεφάλι”.

A. Η κρίση του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος

Η αποδόμηση, ιδιωτικοποίηση και συρρίκνωση του συστήματος της κοινωνικής ασφάλισης, είναι μια τραγική συνέπεια της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Ο νεοφιλελευθερισμός, εξατομικεύοντας την ευθύνη του εργαζόμενου, προωθεί την εξατομικευμένη προστασία του με διπλή ταξική στόχευση:
- τη μείωση του συνολικού κόστους εργασίας με τη μείωση παροχών και την εισαγωγή χαρακτηριστικών ατομικής κεφαλαιοποίησης, ακόμα και στη δημόσιου χαρακτήρα ασφάλιση,
- την υποχώρηση του κράτους ως εγγυητή συλλογικής αναδιανομής και την παραχώρηση τεράστιας μερίδας του κεφαλαίου στην κερδοσκοπία της ασφαλιστικής βιομηχανίας.
Στο ΣΥΡΙΖΑ θεωρούμε πως η λογική του «ό,τι δίνεις, παίρνεις», δηλαδή της ατομικά νοούμενης ανταποδοτικότητας, είναι η άλλη όψη του νομίσματος που νομιμοποιεί το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Γι’ αυτό και υπερασπιζόμαστε τη συλλογική ανταποδοτικότητα εισφορών και παροχών, η οποία εγγυάται την αλληλεγγύη των εργαζομένων, την αλληλεγγύη των γενεών και την οικονομική και κοινωνική αποτελεσματικότητα του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας.
Με το ίδιο σύστημα το κράτος αποσύρεται από την τριμερή χρηματοδότηση του συστήματος, περιοριζόμενο σε μια προνοιακή σύνταξη φτώχειας χωρίς να εγγυάται το  δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα του συστήματος.

Οι πολιτικές που υλοποιούνται στα πλαίσια της Συνθήκης του Μάαστριχτ, του Συμφώνου Σταθερότητας και της διαδικασίας απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, οδηγούν στη μείωση τόσο των κρατικών δαπανών, για τις λεγόμενες δημοσιονομικές προσαρμογές, όσο και των εργοδοτικών εισφορών, για την αύξηση της κερδοφορίας και της «ανταγωνιστικότητας» του κεφαλαίου.

Η συρρίκνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και των συντάξεων, η ιδιωτικοποίηση των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης και η εμπλοκή των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων στις φούσκες των Χρηματαγορών και των δομημένων ομολόγων, αποτέλεσαν εργαλεία για την αλλαγή του  χαρακτήρα των ασφαλιστικών συστημάτων.

Τους τελευταίους μήνες, το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης έρχεται στο προσκήνιο της δημόσιας συζήτησης μέσα σε ένα κλίμα κινδυνολογίας και πανικού για το μέλλον του ασφαλιστικού μας συστήματος.

του Κ.Μαραγκού*

Η περίπτωση Wind, ΕΘΕΛ και ΟΣΕ

Ε.ΘΕ.Λ. Α.Ε. Τις τελευταίες μέρες τα τηλεοπτικά φερέφωνα της κυβέρνησης και των καπιταλιστών έχουν κάνει κεντρικό τους θέμα τα χρέη των ΔΕΚΟ και ειδικά της ΕΘΕΛ και του ΟΣΕ. Μας πληροφορούν λοιπόν ότι χρέη των δύο οργανισμών που συσσωρεύτηκαν τα τελευταία 20 χρόνια αγγίζουν τα 13 δις. Που οφείλονται αυτά τα χρέη; “Μα που αλλού, στους εργαζόμενους, τους παχυλούς μισθούς, στη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία κ.ο.κ.” Μάλιστα. Τι πρέπει να γίνει; Η γνωστή συνταγή. “Να βγούνε στο σφυρί. Να τους πάρει ένας ιδιώτης και να βάλει τάξη”. “Να μειώσει το προσωπικό”, φορτώνοντας φυσικά το κόστος των “εθελούσιων” στον κρατικό προϋπολογισμό, “να μειώσει τα παθητικά δρομολόγια, να κρατήσει μόνο τις κερδοφόρες γραμμές και φυσικά να αυξήσει τα εισιτήρια”. Και φυσικά μπόλικη προπαγάνδα ότι δήθεν θα απαλλαχθεί ο προϋπολογισμός από άλλο ένα αγκάθι κλπ κλπ.Αυτό που δεν μας λένε όμως είναι πως δημιουργήθηκαν τα χρέη αυτών των οργανισμών. Για το πάρτι που στήθηκε με τις προμήθειες αμαξοστοιχιών που δεν κινήθηκαν ποτέ και το οποίο γνωρίζει με λεπτομέρειες ο Μαντέλης. Δεν μας λένε για τις μίζες, δεν μας λένε για το πώς οι διοικήσεις φόρτωναν με χρέη για αναλώσιμα που ποτέ δεν έφταναν στις αποθήκες των οργανισμών αυτών. Δεν μας λένε για τους μισθούς των στελεχών. Ας ανοίξει ο φάκελος να δούμε τους μιζαδόρους, να δούμε που πήγαν τα λεφτά και γιατί φτάσαμε στα 13 δις χρέη. Αν υποθέσουμε ότι πράγματι υπάρχουν αυτά τα χρέη.
Οι εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ είναι περίπου 7000 και στον ΟΣΕ 6500. Η ετήσια μισθοδοσία συνολικά είναι γύρο στο μισό δις. 300 εκ. η ΕΘΕΛ σύμφωνα με τα αποτελέσματα χρήσης του 2008 ή 11 εκ καθαρά το μήνα (Ημερησία 1/7/10) και 263 εκ. ο ΟΣΕ. Περίπου 35000 μεικτά κατά μέσο όρο ανά εργαζόμενο. Η ΕΘΕΛ υποτίθεται ότι εμφάνισε το 2009 έλλειμμα 220 εκ. Ο ΟΣΕ θα εμφανίσει φέτος πάντα κατά τα λεγόμενα της οικονομικής του υπηρεσίας 1 δις.
Κοιτώντας όμως αναλυτικά στις προβλέψεις των δαπανών παρατηρούμε τα εξής περίεργα: “οι καθαρές ταμειακές ανάγκες για το έτος 2010 θα διαμορφωθούν στα 2,12 δις ευρώ. Από αυτά το 1,5 δις είναι οι τρέχουσες δαπάνες και τα υπόλοιπα 621 εκατ είναι για την πληρωμή δανείων. Αναλυτικά το 1,5 δις προκύπτει από τις εξής δαπάνες: α) Μισθοδοσίας 263 εκατ β) Λειτουργικές 190 εκατ γ) Επενδύσεις 593 εκατ δ) Χρηματοοικονομικά 457 εκατ Στο 1,5 δις έχουν προβλεφθεί εισπράξεις 200 εκατ ευρώ από την ΤΡΕΝΟΣΕ για τα τέλη χρήσης του δικτύου και από το Υπουργείο Οικονομικών 250 εκατ ευρώ για επιστροφές φόρου. Αν λοιπόν εισπραχθούν αυτά τα χρήματα μένει 1,05 δις συν 621 εκατ για τις πληρωμές δανείων”. (skai.gr) Επαναλαμβάνουμε: Επενδύσεις 593 εκατ, Χρηματοοικονομικά 457 εκατ, 621 εκατ για πληρωμές δανείων. Σύνολο 1,5 δις. Μήπως μπορούν να μας εξηγήσουν τα πάσης φύσεως λαμόγια τι σημαίνουν όλα αυτά; Για ποιες επενδύσεις μας λένε όταν ετοιμάζονται να κλείσουν τις μισές γραμμές της χώρας. Τι είναι αυτά τα “χρηματοοκοικονομικά” των 457 εκ και τα 621 δάνεια; Πως μιλάνε για έλλειμμα χρήσης 1 δις (;) όταν αυτά τα ποσά είναι προφανές ότι δεν μπορούν να αφορούν λειτουργικά έξοδα αυτής της χρονιάς. Ούτε είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι αφορούν έξοδα για την εξυπηρέτηση δανείων. Εκτός κι αν ο ΟΣΕ πληρώνει επιτόκια πιστωτικής κάρτας και δεν μας το λένε. Είναι προφανές λοιπόν ότι για τα ελλείμματα του ΟΣΕ αλλά και της ΕΘΕΛ δεν ευθύνονται επ’ ουδενί οι εργαζόμενοι, ούτε αυτά τα ελλείμματα αφορούν λειτουργικά έξοδα.
Που το πάνε λοιπόν; Θα φορτώσουν το χρέος του ΟΣΕ και της ΕΘΕΛ στον κρατικό προϋπολογισμό και μετά θα ξεπουλήσουν το συγκοινωνιακό δίκτυο σε κάποιον καρχαρία για να έχουμε λεωφορεία και τρένα όποτε του καπνίσει, να τον πληρώνουμε χρυσαφί και να του λέμε και ευχαριστώ. Το σκάνδαλο αυτό πρέπει να ανοίξει σε όλη του την έκταση.

του Πάνου Τότσικα*

«Η  ιδέα της καταγραφής των συνολικών  επιπτώσεων από την  διεξαγωγή των  Ολυμπιακών  Αγώνων του 2004 στην Αθήνα  σε μια “Μαύρη Βίβλο”, έχει συζητηθεί εδώ  και πολύ καιρό  σε κάποιους κύκλους, οι οποίοι είχαν εκφράσει τις επιφυλάξεις τους ή την συνολική τους αντίθεση στο όλο εγχείρημα…(Είναι) γεγονός όμως ότι δεν λειτούργησε κάποιος “μηχανισμός” που να καταφέρει να ταξινομήσει, να επεξεργαστεί και να αξιολογήσει το τεράστιο υλικό που είχε συγκεντρωθεί τα 8 χρόνια που προηγήθηκαν των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004…Ίσως, για μια ακόμη φορά, το κενό αυτό καλυφθεί από ακαδημαϊκές μελέτες και έρευνες, από διδακτορικές και μεταπτυχιακές διατριβές. Ας ελπίσουμε ότι η ιστορία δεν θα γραφτεί τελικά αποκλειστικά από τους ισχυρούς, από αυτούς που έχουν το χρήμα και ελέγχουν τους μηχανισμούς των ΜΜΕ, από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Ας ελπίσουμε ότι οι όποιες αντιστάσεις δεν αφομοιώθηκαν, θα μπορέσουν να βρουν τα “περάσματα” και να αναδείξουν το τι συνέβη πραγματικά στη χώρα μας με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα…»

Τα παραπάνω γράφονταν τον Νοέμβριο του 2004, στον πρόλογο του βιβλίου μου «Η άλλη όψη της Ολυμπιάδας 2004» (εκδόσεις ΚΨΜ), το οποίο αποτέλεσε
μια πρώτη «…ατομική και αποσπασματική παρουσίαση κάποιων πτυχών της Ολυμπιακής Αθήνας και κάποιων επιλεγμένων “αδέσποτων” απόψεων, προκειμένου να καταγραφούν κάποια “ίχνη” έστω, διαφορετικών στάσεων αλλά και αντιστάσεων που εκδηλώθηκαν ενάντια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004…»

Σήμερα, 6 χρόνια μετά, δεν έχουν γίνει ακόμη σοβαρές απόπειρες να αναλυθεί
και να αξιολογηθεί  η Ολυμπιακή περιπέτεια της χώρας  μας. Πρόσφατα, το αρχείο της «Πρωτοβουλίας ενάντια στην Ολυμπιάδα 2004» και της «Καμπάνιας Αντί – 2004», παραχωρήθηκε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και βρίσκεται στην Βιβλιοθήκη - Κέντρο Πληροφόρησης (Ρέθυμνο), προκειμένου να καταλογογραφηθεί και να είναι διαθέσιμο σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Αξίζει ωστόσο να επισημάνουμε ότι σήμερα, 6 χρόνια μετά τους Ο.Α του 2004, δεν έχει ζητηθεί και δεν έχει συσταθεί καμιά «εξεταστική επιτροπή» της Βουλής, προκειμένου να διερευνήσει και να καταλογίσει ευθύνες στους πρωταγωνιστές της αρπαγής της δημόσιας περιουσίας και του δημόσιου χρήματος, στους πρωταγωνιστές της λεηλασίας των ελεύθερων χώρων της Αττικής και του φυσικού περιβάλλοντος, με αφορμή την διεξαγωγή των Ο.Α του 2004 στην Αθήνα.
Γιατί άραγε;

(του Βαγγέλη Κουμαριανού)

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ
ΒΑΣΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Αρθρο 1
Νέα δομή συντάξεων και ορισμοί τους

Η βασική σύνταξη είναι το ποσό που χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό ή ακριβέστερα «δεν αναλογεί σε εισφορές»
και η αναλογική αυτό το ποσό που χρηματοδοτείται από τις εισφορές.
Με την καθιέρωση της βασικής σύνταξης, στην ουσία ανατρέπεται η ίδια η έννοια της κοινωνικής ασφάλισης. Η θέσπισή της δεν συνιστά παρά μια απατηλή προσπάθεια διαχωρισμού της κρατικής συμμετοχής από τη χρηματοδότηση του συστήματος από τα ασφαλιστικά ταμεία, μέσω της οποίας καταργείται ουσιαστικά η τριμερής χρηματοδότηση και θεσμοθετείται η απόσυρση του κράτους από την εγγύηση των συντάξεων.

κατεβάστε την ανακοίνωση σε μορφή   και

Το Δεκέμβρη του 2008 ένας αστυνομικός πυροβόλησε ένα νεολαίο και η Ελλάδα εξεγέρθηκε.

Τον Ιούνη του 2010 τα τσιράκια των καπιταλιστών, των τραπεζιτών, των ευρωγραφειοκρατών και του ΔΝΤ «πυροβολούν» όλους τους νέους εργαζόμενους και το σύνολο της εργατικής τάξης. Τι πρέπει να κάνουμε τώρα;

Η σφαίρα τώρα είναι οι αντιμεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις

Στις 15 Ιούνη ο υπουργός εργασίας κατέθεσε ένα προσχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για να συζητηθεί μέχρι τις 23 Ιούνη. Τι προβλέπει;

1. Οι επιχειρήσεις θα μπορούν να προσλαμβάνουν νέους με το 70% έως 85% του κατώτερου μισθού (δηλαδή από 518 έως 629 ευρώ). Συγκεκριμένα:

* Οι νέοι/ες από 21 έως 25 ετών θα αμείβονται με το 85% ( - 15%) του κατώτερου μισθού.
* Οι νέοι/ες έως 21 ετών θα παίρνουν το 80% ( - 20%) του κατώτερου μισθού.
* Οι νέοι/ες από 15 έως 18 ετών με ειδικές συμβάσεις μαθητείας μέχρι ενός έτους θα αμείβονται με 70% ( - 30%) του κατώτερου μισθού.

(του Γιάννη Δούκα*)

Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να περιορίσει τις κοινωνικές αντιδράσεις κατέθεσε το αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο στα μέσα του καλοκαιριού. Ταυτόχρονα στο νομοσχέδιο αυτό συμπεριέλαβε και σημαντικές αλλαγές της εργατικής νομοθεσίας οι περισσότερες από τις οποίες είχαν ενσωματωθεί στο προσχέδιο προεδρικού διατάγματος που είχε κυκλοφορήσει. Πριν καταγράψουμε το περιεχόμενο του νομοσχεδίου θα πρέπει να αναφέρουμε ότι με επόμενο νομοσχέδιο θα ρυθμιστεί το συνταξιοδοτικό του δημοσίου και των ένστολων. Τέλος θα πρέπει να πούμε ότι η αναφορά που υπάρχει στη συμφωνία  για λήψη και άλλων μέτρων εφ’ όσον σε κάποιο τρίμηνο δεν πληρούνται τα κριτήρια της συμφωνίας πιάνει και το ασφαλιστικό.