Οι (κρίσιμες) αποφάσεις μετατίθενται για το Συνέδριο
Τρίτη, 21 Μάιος 2013 22:55
Η συζήτηση στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, στις 18 και 19 Μάη.
Η σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ που διεξήχθη το Σαββατοκύριακο 18 και 19 Μάη είχε σαν θέματα της ημερήσιας διάταξης την έγκριση των συνεδριακών κειμένων για τις πολιτικές θέσεις και το καταστατικό καθώς και τον κανονισμό της διεξαγωγής του προσυνεδριακού διαλόγου. Ωστόσο η συζήτηση επικεντρώθηκε αφενός στα συμπεράσματα για την στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην απεργία της ΟΛΜΕ και αφετέρου στις προτάσεις του προέδρου της ΚΟ Α. Τσίπρα για την άμεση διάλυση των συνιστωσών και την απαγόρευση του δικαιώματος της συγκρότησης διαφορετικής λίστας από τις τάσεις στις εκλογές για τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Α. Τσίπρας με την εισήγησή του το Σάββατο επιχειρηματολόγησε υπέρ ενός κόμματος το οποίο θα έχει μεν τάσεις, καταργώντας ταυτόχρονα οριστικά τις συνιστώσες, αλλά χωρίς δικαίωμα αναλογικής με την εκλογική τους δύναμη εκπροσώπησης στα όργανα. Μάλιστα επιδίωξε οι ρυθμίσεις αυτές να αποφασιστούν από την ΚΕ και να ισχύσουν και στον προσυνεδριακό διάλογο. Το βασικό επιχείρημα ήταν πως η εικόνα των συνιστωσών και των τάσεων με δυνατότητα εκπροσώπησης στα όργανα δημιουργεί απώθηση στο ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ, εμποδίζει την μαζική εγγραφή μελών καθώς και την εκλογική άνοδο του σχήματος και ταυτόχρονα αποτελεί αντιδημοκρατική δομή καθώς συντηρεί τους (πολλούς) μηχανισμούς (έναντι, ασφαλώς, του ενός συγκεντρωτικού μηχανισμού της προεδρικής πλειοψηφίας).
Περισσότερα...
ΣΥΡΙΖΑ: μονόδρομος η αριστερή κατεύθυνση
Τετάρτη, 22 Μάιος 2013 01:01
των Ηλία Μυλωνά και Βασίλη Παπακώστα
Κόκκινο, τεύχος 54
Όσοι εξακολουθούσαν να έχουν αυταπάτες για το χαρακτήρα και τη βαθύτητα της  σημερινής παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, μετά και τα «κυπριακά γεγονότα» αρχίζουν και αναθεωρούν άρδην. Γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα έχει φτάσει στα όρια του, στα όρια εκείνα που ο Μαρξ έλεγε ότι για να επιβιώσει πρέπει να καταστρέψει τις ίδιες τις παραγωγικές δυνάμεις του. Και στην απέλπιδα προσπάθεια του να αποσοβήσει ή να παρατείνει την ολική του κατάρρευση, δεν διστάζει να θέσει υπό αμφισβήτηση ακόμη και «τα ιερά και τα όσια» που το χαρακτηρίζουν, με κορυφαίο εκείνο της τραπεζικής πίστης.
ΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Αυτό ακριβώς το προφητικό σενάριο διαδραματίστηκε στην Κύπρο. Τα ευρωπαϊκά οικονομικά κέντρα, με την ανοχή και τη συγκατάθεση των ντόπιων κοινοβουλευτικών αρχόντων, που όπως αποδείχτηκε στην πραγματικότητα εκπροσωπούν τα προσωπικά τους συμφέροντα και εκείνα των οικονομικών ελίτ του νησιού αλλά σε καμιά περίπτωση τα συμφέροντα του κυπριακού λαού, έστησαν τη λαιμητόμο που θα τον αποκεφαλίσει.
Δεν δίστασαν να υποθηκεύσουν την ίδια τη ζωή και το μέλλον του αποδεχόμενοι την υπαγωγή της κυπριακής οικονομίας σε καθεστώς επιτήρησης με τα μνημόνια που συνεπάγεται καθώς και να προχωρήσουν σε κούρεμα των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες, ανοίγοντας έτσι τους ασκούς του Αιόλου για μια γενικότερη αμφισβήτηση και άρση της εμπιστοσύνης προς ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα.
Η τελευταία εξέλιξη καταδεικνύει με απόλυτο τρόπο την απελπισία και το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει προκειμένου να κρατήσουν την παγκόσμια οικονομική τάξη πραγμάτων μέσα στα πλαίσια στα οποία την έχουν διαμορφώσει.
Περισσότερα...
|
Tο νόημα της συζήτησης για το ευρώ και την Ευρωζώνη: «Αναστολή» ή κατάργηση του μνημονίου;
Τετάρτη, 22 Μάιος 2013 09:10
του Πάνου Κοσμά
Κόκκινο, τεύχος 54
Για την Αριστερά, η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν μπορεί να είναι ένα «άλλο» πολιτικό  σχέδιο, αλλά μία από τις εκδοχές του ενός και μοναδικού μεταβατικού σχεδίου ρήξης και ανατροπής. Μας χρειάζεται λοιπόν ένα plan A με τις αναγκαίες προσαρμογές για κάθε περίσταση και όχι κάποιο plan B!
Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα κατά την πρόσφατη ομιλία του στο συνέδριο του Economistστην «αναστολή» του μνημονίου, ήρθε να αποκαλύψει ποιο είναι το βαθύτερο νόημα της συζήτησης μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ για το ευρώ και την Ευρωζώνη, η οποία φούντωσε -απόλυτα δικαιολογημένα- μετά τις εξελίξεις στην Κύπρο: Θα «αναστείλουμε» την εφαρμογή του μνημονίου ή θα το καταργήσουμε; Για να καταργήσουμε το μνημόνιο είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε σε μια διαδικασία ρήξης και ανατροπής ή μπορούμε να το καταφέρουμε με μια ομαλή «αλλαγή», μια «’’ρήξη’’ χωρίς ρήξη», με τη συναίνεση των απέναντι;
Θα ρωτήσει κάποιος εντελώς καλοπροαίρετα: τι σχέση έχει αυτό με το ευρώ και την Ευρωζώνη; Η Κύπρος δίνει απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα!
Κατάργηση του μνημονίου = μετωπική σύγκρουση και ρήξη με την Ευρωζώνη…
Η Κύπρος ξεκαθάρισε κάτι στο οποίο αν υπήρχαν αυταπάτες, υπήρχαν κυρίως σε οργανωμένα κομμάτια της Αριστεράς κι όχι στον κόσμο της Αριστεράς και του κινήματος: ότι ο Σόιμπλε και η παρέα του όχι μόνο δεν έχουν καμία διάθεση να χρηματοδοτήσουν ένα πρόγραμμα ανατροπής της λιτότητας σε χώρα-μέλος της Ευρωζώνης και της Ε.Ε., αλλά είναι έτοιμοι να εξαπολύσουν όλα τους τα φονικά όπλα ενάντια σε όσους θα αμφισβητήσουν αυτούς και τις πολιτικές τους.
Περισσότερα...
Η χούντα (δεν;) τελείωσε το '73
Τετάρτη, 22 Μάιος 2013 08:54
του Χρήστου Σταυρακάκη
Κόκκινο, τεύχος 54
Υπάρχει μια έντονη συζήτηση τα τελευταία χρόνια του μνημονίου για το αν έχουμε χούντα ή  όχι και κατά συνέπεια ανακύπτει το ερώτημα του τι αγώνες χρειαζόμαστε για να ανατρέψουμε αυτές τις βάρβαρες πολιτικές των μνημονίων. Κάποιες σκέψεις λοιπόν με αφορμή τη συμπλήρωση 46 χρόνων από την κατάληψη της εξουσίας από τον Παπαδόπουλο και την αρχή της 7χρονης χούντας των συνταγματαρχών. Χούντα ή κράτος έκτακτης ανάγκης;Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουμε χούντα ή δικτατορία, από τη στιγμή που δεν έχουν απαγορευτεί οι ελεύθερες εκλογές, δεν έχουμε απαγόρευση των κομμάτων της Αριστεράς και των οργανώσεων της εργατικής τάξης (σωματεία, συνδικάτα). Παρ’ ολα αυτά, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ζούμε σε μια πολύ πιο αυταρχικοποιημένη αστική δημοκρατία. Οι κυβερνήσεις των μνημονίων τα τελευταία χρόνια έχουν κουρελιάσει την ίδια τους την αστική δημοκρατία παραβιάζοντας διαρκώς τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και τους αστικούς θεσμούς. Επιπλέον, η άνευ προηγουμένου επίθεση στα εργατικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, η ποιοτική αναβάθμιση της καταστολής (που γίνεται πλέον σταθερή πολιτική απέναντι σε οποιονδήποτε αγώνα), συνθέτουν ένα αυταρχικότερο πλαίσιο διαχείρισης του ελληνικού καπιταλισμού και συρρίκνωσης της «αστικής δημοκρατίας». Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζούμε σε μια ιδιότυπη οικονομική δικτατορία ή σωστότερα σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Περισσότερα...
Το μνημόνιο «σκοτώνει» την Υγεία
Τετάρτη, 22 Μάιος 2013 01:36
του Δικαίου Ψυκάκου
Κόκκινο, τεύχος 54
Η Ελλάδα γύρισε δεκαετίες πίσω στον τομέα της Υγείας τα τελευταία τρία μνημονιακά χρόνια. 
Τα διαχρονικά προβλήματα υπήρχαν και πριν: Στις χώρες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), το 2007 η απασχόληση στους τομείς Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας αντιστοιχούσε στο 9,8% της συνολικής απασχόλησης. Στην Ελλάδα, ο τομέας Υγείας και Πρόνοιας βρισκόταν πολύ κάτω, αντιστοιχώντας στο 5,3% της συνολικής απασχόλησης. Ενώ εμφανιζόταν το φαινόμενο να έχει η χώρα μεγάλη πυκνότητα ιατρών (5,56 ανά 1.000 κατοίκους), αριθμό σχεδόν διπλάσιο από το μέσο όρο των κρατών-μελών της ΕΕ, ταυτόχρονα Ελλάδα και η Τουρκία ήταν οι χώρες με το μικρότερο αριθμό νοσηλευτών κατά κεφαλή. Επίσης ο αριθμός νοσοκομειακών κλινών στην Ελλάδα ήταν πάντα κάτω του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Στην Ελλάδα την προ μνημονίου εποχή, η ζήτηση για υπηρεσίες Υγείας και συνακόλουθα οι συνολικές δαπάνες για την Υγεία ήταν σε επίπεδα που προσέγγιζαν το 10% του ΑΕΠ, ξεπερνώντας το μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ. Επίσης παρουσίαζε πολύ υψηλούς ρυθμούς αύξησης του ιατρικού δυναμικού το χρονικό διάστημα 2000-2008. Με την εφαρμογή του μνημονίου, στο διάστημα 2009-2013, οι δαπάνες για την Υγεία μειώθηκαν κατά 41, 4%. Η συνολική δημόσια δαπάνη Υγείας θα κινηθεί προς ποσοστά κάτω του 4% του ΑΕΠ, γεγονός που θα τη φέρει κοντά στην χαμηλότερη θέση κατάταξης.
Περισσότερα...
Η γενική πολιτική απεργία ως δρόμος για την ενότητα της Αριστεράς και της ανασυγκρότησης του κινήματος
Τετάρτη, 22 Μάιος 2013 09:39
του Γ.Δ
Κόκκινο, τεύχος 54
Με τη συμπλήρωση τριών χρόνων από την υπαγωγή της χώρας στην τριπλή διεθνή  επιτήρηση και τα μνημόνια, βρισκόμαστε μπροστά στην απόλυτη ερήμωση της ελληνικής οικονομίας, τη βίαιη φτωχοποίηση εκτεταμένων στρωμάτων του πληθυσμού και το συνεχώς αυξανόμενο έλλειμα δημοκρατίας που αποκρυσταλλώνεται στην ουσιαστική εγκαθίδρυση ενός κράτους εκτάκτου ανάγκης.
ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
Η κατάσταση αυτή αναμένεται να κορυφωθεί το επόμενο διάστημα καθώς είναι σίγουρο ότι θα έχουμε:
α) Τη βέβαιη-δεδομένης της εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητητας του πληθυσμού- αποτυχία των εισπρακτικών μέτρων της κυβέρνησης, που θα κάνει αναπόφευκτη την επιβολή νέων μέτρων που με τη σειρά τους θα οδηγήσουν σε περαιτέρω βάθεμα της ύφεσης και αύξηση της ανεργίας.
β) Την πλήρη αποσταθεροποίηση του ήδη χρεωκοπημένου ελληνικού καπιταλισμού και την οριστική απόδειξη ότι παρά τις ρητορείες της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού, το πρόγραμμα δεν βγαίνει. Μάλιστα, η κατεύθυνση περισσότερων κοινοτικών πόρων προς άλλες οικονομίες, θα κάνει δυσκολότερα τα πράγματα για το ελληνικό κεφάλαιο.
γ) Κινήσεις πανικού του διεθνούς κεφαλαίου με πιθανή επέκταση-με τη μια ή την άλλη μορφή- και σε άλλες χώρες, των πρακτικών που πρωτοδοκιμάστηκαν στην Κύπρο.
δ) Αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, καθώς η ελληνική άρχουσα τάξη έχει εξαντλήσει τις πολιτικές της εφεδρείες, ενώ ίσως βρεθεί αντιμέτωπη και με το αίτημα του παραγωγικού της τμήματος για έξοδο από την ευρωζώνη.
ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΚΙΝΗΘΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
Περισσότερα...
Ανακοίνωση του Κόκκινου για την απεργία των καθηγητών
Σάββατο, 18 Μάιος 2013 15:55
Η απεργία των καθηγητών ήρθε σε μία περίοδο όπου κυριαρχούσε η άποψη ότι ο κόσμος δεν τραβάει και ότι το κίνημα είναι νεκρό. Η προληπτική χρήση του χουντικού μέτρου της επιστράτευσης πυροδότησε μαζικότατες συνελεύσεις και απεργιακές αποφάσεις σε ποσοστό πάνω από 90%, αποδεικνύοντας ότι η αφήγηση που λέει ότι τίποτα δε γίνεται μπορεί ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσει από κάποιο απρόβλεπτο κοινωνικό γεγονός. Απέδειξε επίσης ότι υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις διαθέσιμες για την οργάνωση της ανατροπής στη διάθεση του κινήματος και της Αριστεράς. Έτσι, παρά την αρνητική έκβαση της μάχης, είναι φανερό πλέον πως τα περιθώρια ελιγμών της κυβέρνησης έχουν αρχίσει να στενεύουν καθώς δεν θα μπορεί να συνεχίσει να πηγαίνει για πολύ διάστημα ακόμη με την πολιτική της πυγμής απέναντι στο εργατικό κίνημα. Ύστερα από την επιστράτευση των απεργών της ΠΟΕ-ΟΤΑ, του Μετρό και των ναυτεργατών, αυτή τη φορά απειλήθηκε να ανοίξει ένα σοβαρό κοινωνικό μέτωπο αφού η εκτίμηση για μία επιχείρηση ρουτίνας από τη μεριά της κυβέρνησης χρειάστηκε την ξεδιάντροπη στήριξη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας για να επιβληθεί.
Αυτό που ανέδειξε από την πρώτη στιγμή η απεργία των καθηγητών είναι ότι στην περίοδο όλοι οι επιμέρους συνδικαλιστικοί αγώνες παίρνουν χαρακτήρα μετωπικής πολιτικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και μπορούν να λειτουργήσουν ως θρυαλλίδα για την κατάρρευσή της και το ξήλωμα του μνημονίου. Η κυβέρνηση απέδειξε για μία ακόμη φορά ότι στρατηγική της είναι να κεντρικοποιεί τις επιμέρους μάχες, να τις πολιτικοποιεί, να τις ιδεολογικοποιεί, να επιστρατεύει όλα της τα μέσα (το κράτος, τα ΜΜΕ, τα κόμματά της και ούτω καθεξής), διαμορφώνοντας έτσι ένα συνολικό πολιτικό και κοινωνικό συσχετισμό δύναμης ενάντια στην απεργία. Ακριβώς γι' αυτό όλοι οι αγώνες της περιόδου έχουν πλέον πολιτικό χαρακτήρα και χρειάζονται από τη μεριά της Αριστεράς οργάνωση, πολιτική στήριξη, πολιτική κάλυψη και όχι μόνο συμπαράσταση - πολύ περισσότερο αν αυτή είναι απλώς λεκτική.
Περισσότερα...
Ο αγώνας στις Σκουριές είναι και δικός μας αγώνας
Τρίτη, 21 Μάιος 2013 23:50
της Ελένης Καρασαββίδου
Κόκκινο τεύχος 54
Από την μια μεριά μια πολυεθνική και μια ελληνική εταιρεία που διαπράττουν ένα έγκλημα  κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό ταυτόχρονα. Μια κυβέρνηση που στο όνομα της ανάπτυξης προτίθεται να καταστήσει περιοχές natura σε τοξικές χαβούζες, καταργεί πολλαπλάσιες αυτόνομες θέσεις εργασίας από όσες ανθυγιεινές και εξαρτημένες από τις συγκεκριμένες εταιρείες, δημιουργεί προβλήματα στην περιοχή και διχάζει τους κατοίκους καθώς διαχειρίζεται όχι την δυνατότητα καλύτερης ζωής, μα την ανάγκη για εργασία των απόκληρων (ή των μελλοντικών απόκληρων) ώστε να τους χειραγωγεί.
Από την ίδια μεριά ένα κράτος ιδιωτικών συμφερόντων που με τους αναπαραστατικούς του μηχανισμούς (ΜΜΕ) και με τους κατασταλτικούς του (αστυνομία), λοιδορεί όσους αντιστέκονται. Αποκρύβει ή αντιστρέφει στοιχεία επιστημονικών φορέων και αποφεύγει να πάρει την μεγάλη αποζημίωση που κέρδισε το ελληνικό δημόσιο από την εταιρεία, την οποία επεδίκασε η ευρωπαϊκή επιτροπή λόγω του σκανδαλώδους της σύμβασης, (κι ας ψάχνει… εναγωνίως πόρους κόβοντας μισθούς και συντάξεις). Εισβάλλει σε σπίτια πολιτών του, ρίχνει χημικά σε σχολεία του, παίρνει δια της βίας γενετικό υλικό, καταστέλλει σε συνεργασία με τον ιδιωτικό στρατό της εταιρείας κάθε σκίρτημα αντίδρασης και συλλαμβάνει με παντόφλες και πυτζάμες ώστε να δώσει το σύνθημα του φόβου και της υποταγής… με αφορμή κάποια περιστατικά περίεργα….
Περισσότερα...
Rethink Athens: Η ανάπλαση του κέντρου
Τετάρτη, 22 Μάιος 2013 00:39
των Δημήτρη Βασακάκη και Μάνθου Ντάβου*
Κόκκινο, τεύχος 54
Η πεζοδρόμηση της οδού Πανεπιστημίου εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1983 στα πλαίσια  του σχεδίου του ΥΧΟΠ «Αθήνα και πάλι Αθήνα» και επανέρχεται σήμερα ενταγμένη στο ΄΄Αθήνα- Αττική 2014΄΄του ΥΠΕΚΑ.Το βασικό κομμάτι της πρότασης βασίζεται στην πεζοδρόμηση μιας διαδρομής που ξεκινά από τη λεωφόρο Αμαλίας, στο ύψος της Φιλελλήνων, διατρέχει όλη την Πανεπιστημίου, περιλαμβάνει το βόρειο κομμάτι της πλατείας Ομονοίας (η οποία μετατρέπεται από κυκλοφοριακό κόμβο σε πλατεία) μέχρι την 3ης Σεπτεμβρίου και καταλήγει στο ύψος του Μουσείου. Στον πεζόδρομο αυτό των 2 χιλιομέτρων, τοποθετείται η προέκταση της γραμμής του τραμ, η οποία θα φτάνει μέχρι τα Πατήσια και θα αντικαθιστά όλα τα υπόλοιπα υπέργεια μέσα.
Κύρια επιδίωξη της συγκεκριμένης ανάπλασης, σύμφωνα με τους φορείς που ανέλαβαν να την φέρουν εις πέρας (Ίδρυμα Ωνάση,Πολιτεία), είναι ΄΄η επιστροφή του πολίτη στο κέντρο΄΄, ΄΄η ενίσχυση των εμπορικών και οικονομικών χρήσεων΄΄,΄΄η περιβαλλοντική και αισθητική αναβάθμιση του δημόσιου χώρου΄΄, ΄΄η ανάδειξη της ιστορικής και πολιτιστικής φυσιογνωμίας της πόλης΄΄ και η εν γένει αναβάθμιση του ΄΄εγκαταλελειμένου και υποβαθμισμένου κέντρου΄΄.
Λίγα λόγια για το “εγκαταλελειμένο” (για αυτούς) κέντρο.
Περισσότερα...
Η Κύπρος, η Αριστερά και το «σχέδιο» ανατροπής
Τετάρτη, 22 Μάιος 2013 00:01
Του Αντώνη Νταβανέλλου
Κόκκινο, τεύχος 54
Εγκαινιάζοντας την τακτική των δραματικών μέτρων, αποδεικνύουν ότι το βάθος  της κρίσης του διεθνούς συστήματος είναι απολύτως συγκρίσιμο –και πιθανόν μεγαλύτερο– από εκείνο της «μεγάλης κρίσης» που άρχισε το 1929 (και τελείωσε με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι, όπως ελαφρώς ισχυρίζονται διάφοροι, με το New Deal…).
Τα μέτρα που αποσταθεροποιούν εμφανώς το τραπεζικό σύστημα στο Νότο της Ευρωζώνης, επαναφέρουν με έμφαση στη συζήτηση για τις προοπτικές της παγκοσμιοποίησης την έννοια του ιμπεριαλισμού: η δήλωση του Γιουνκέρ ότι ο κόσμος σήμερα επανέρχεται στις συνθήκες του…1913, δεν πρέπει να υποτιμηθεί.
Τέλος, είναι σαφές ότι οι αποφάσεις για την Κύπρο αφορούν πολλές χώρες-μέλη της ΕΕ, αρχίζοντας από το Νότο, αλλά μη τελειώνοντας εκεί. Η Λαγκάρντ επισήμως διακήρυξε ότι η πολιτική του ΔΝΤ αποσκοπεί να «κοντύνει» (down size) τον τραπεζικό τομέα στην Ευρώπη, με το κλείσιμο, αν χρειαστεί, μεγάλων τραπεζών.
Πέρα από τα ζητήματα ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών, η κατεύθυνση αυτή υποδεικνύει ότι οι λαϊκές αποταμιεύσεις (πάνω από 90% των καταθέσεων στις τράπεζες) είναι πλέον στο στόχαστρο της τακτικής «υποτιμήσεων, ως τμήμα της μεθόδου διαχείρισης της κρίσης από τους διεθνείς καπιταλιστικούς «θεσμούς».
Περισσότερα...
|
|
