Κόκκινο

Οργή και αγανάκτηση προκαλούν οι δηλώσεις του εικαστικού Κ. Τσόκλη με τις οποίες εκθειάζει το βιασμό των γυναικών και προτρέπει σ’ αυτόν. Με επιθετικό μισογυνισμό καταγγέλλει τις γυναίκες που φορούν προκλητικά ρούχα και εκθειάζει το «πάθος» που ωθεί κάποιους άνδρες στο βιασμό, ενώ καταγγέλλει παράλληλα όσους «κάθονται στο σπίτι τους» αντί να πάνε να βιάσουν κι αυτοί και τους προτρέπει να το κάνουν. Επίσης, καλεί να καταδικάζεται όχι ο βιαστής αλλά η κοπέλα που «ντύνεται προκλητικά» και τον προκαλεί.
Οργή και αγανάκτηση επίσης προκαλεί η παρουσίαση από το κρατικό κανάλι της ΝΕΤ τέτοιων απόψεων, που είναι απόλυτα καταδικαστέες αλλά και ποινικά κολάσιμες. Προτείνουμε την καταγγελία της στάσης αυτής της κρατικής τηλεόρασης στο ΕΣΡ και ειδικότερα προτείνουμε να απαξιωθεί άμεσα η υποβολιμιαία αυτή τακτική του καλλιτέχνη όσο και του δημοσιογράφου άλλα και του/της υπαλλήλου που είχε την ευθύνη της μετάδοσης. 
Σε όλους αυτούς και αυτές για πολλοστή φορά υπενθυμίζουμε ότι ο βιασμός είναι βαθύτατα αντικοινωνική και ποινικά κολάσιμη πράξη που μόνο άρρωστημένοι νόες μπορούν να ανεχτούν ως απλό φυσικό φαινόμενο και ως ανταποδοτικό ισοστάθμισμα κάποιου τύπου συμπεριφοράς των θυμάτων. Είναι  πράξη που εν μέρει παράγεται και από την βαθύτατα ριζωμένη άποψη της πατριαρχίας ότι η γυναίκα είναι κτήμα του ανδρός, άλλα σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογείται ούτε από την παρούσα έννομη τάξη.
Το γυναικείο κίνημα στηρίζεται στην αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών, κάτι που δυστυχώς δεν έχει επιτευχθεί ολοκληρωμένα μέχρι σήμερα.
Επίσης υπενθυμίζουμε στον ανεγκέφαλο και αρρωστημένο καλλιτέχνη,  ότι ο βιασμός συμβαίνει ανεξαρτήτως ενδύματος των γυναικών, ανεξαρτήτως ηλικίας, κοινωνικής κατάστασης και μόρφωσης, και επαναλαμβάνουμε ότι ο βιασμός είναι κακούργημα.
Καταγγέλλουμε για άλλη μια φορά ότι η ελληνική πολιτεία δεν ενδιαφέρεται ούτε για την ιδεολογική στηλίτευση του βιασμού, ούτε για την αρωγή των θυμάτων βίας και βιασμού αλλά ούτε και για την καταδίκη των ελάχιστων που παραπέμπονται στα δικαστήρια αντίθετα φαίνεται να πολλαπλασιάζει το δράμα του κάθε θύματος κιόλας.
Ένα άλλο σχετικό περιστατικό, που το έχουν καταγγείλει οι γυναικείες οργανώσεις αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, είναι η δίκη των τεσσάρων τουριστριών από τον κατα συρροή βιαστή που συνελήφθη το 2005, η οποία έχει γίνει σίριαλ αναβολών από τα δικαστήρια κατά παράβαση κάθε νομικής πρόνοιας, έτσι ώστε 5 χρόνια μετά ο βιαστής αυτός να κυκλοφορεί ελεύθερος και οι τουρίστριες-θύματά του να έρχονται από Αυστραλία, Καναδά και Δανία και να φεύγουν άπρακτες.
Δυστυχώς, ο Τσόκλης δεν είναι μόνος του, και χρειάζεται κινητοποίηση του γυναικείου κινήματος για την αλλαγή των νοοτροπιών. Αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία σήμερα δεν είναι η απενοχοποίηση των κοινωνικά ψυχικά και σωματικά άρρωστων θυτών – βιαστών άλλα η ορθή απονομή των κοινωνικών δικαίων  με την άμεση παραπομπή των βιαστών στα δικαστήρια και την σύντομη και σίγουρη καταδίκη τους προκειμένου να μειωθούν τα φαινόμενα αυτά. Αυτό το μήνυμα ούτε η ελληνική πολιτεία ούτε τα δικαστήρια ενδιαφέρονται να το περάσουν στην κοινωνία.
Δηλώνουμε την ετοιμότητά μας να αντισταθούμε σ’ αυτή τη φρικτή υποβάθμιση των γυναικείων δικαιωμάτων άλλα και στις υποβολιμαίες και .σκόπιμα προκλητικές δηλώσεις των απανταχού κοινωνικά ανερμάτιστων εκπροσώπων της πατριαρχίας. Ο εν λόγω κύριος μπορεί, εφόσον το επιθυμεί, να μεταναστεύσει στο Αφγανιστάν για να κάνει παρέα με την εκεί αστυνομία των ενδυμάτων και της μπούργκας.

ΔΙΚΤΥΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΥΡΙΖΑ
Αθήνα, 1-9-2010

Το τεύχος 49 του -διμηνιαίου πλέον- περιοδικού ΚΟΚΚΙΝΟ κυκλοφόρησε, στις αρχές Ιουλίου, με κεντρικό τίτλο «Για να νικήσουμε, πρέπει ν’ αλλάξουμε!».

Το μεγαλύτερο μέρος του τεύχους αφιερώνεται στην κατεπείγουσα ανάγκη να συζητήσουμε «Γιατί ηττηθήκαμε στον πρώτο γύρο της αναμέτρησης με την κυβέρνηση και την τρόικα». Με το κρίσιμο αυτό θέμα ασχολούνται τα άρθρα «Για να νικήσουμε, πρέπει ν’ αλλάξουμε!», «Το τέλος εποχής και οι συνέπειές του», «Ο ελληνικός καπιταλισμός σήμερα», «Ελλάδα και ΟΝΕ: μια ταξική προσέγγιση» και «Το πλήρες αδιέξοδο του κινηματίστικου οικονομιςμού – Μόνη λύση η πολιτική κλιμάκωση του αγώνα!».

Όμως η ύλη του τεύχους δεν περιορίζεται σ’ αυτά. Έτσι, θα βρείτε ακόμη:

•    Μια διδακτική συνέντευξη του Χόρχε Λουίς Βερμούδες, εργάτη στην κατειλημμένη – αυτοδιαχειριζόμενη κεραμοποιία της Αργεντινής ΖΑΝΟΝ.
•    Συνέντευξη με το Νίκο Μαλινόγλου, μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων του Σισμανόγλειου νοσοκομείου
•    Πώς η «συνταγή» του ΔΝΤ ξεθεμελιώνει και το δημόσιο σχολείο.
•    Γάζα: ο «στόλος της ελευθερίας» ταράζει τα νερά...
•    Για την ανεργία -το μεργαλύτερο έγκλημα του καπιταλισμού- και τις συνέπειές της.
•    Ενέργεια, σχέσεις παραγωγής κιαι οικολογία – να αποτρέψουμε την ιδιωτικοποίηση της οικολογίας!

Επίσης, άρθρα και σχόλια, καθώς και ειδικές σελίδες για το Φόρουμ, τη μεολαία, το γυναικείο και LGBT κίνημα, την Τέχνη, την ανασύνθεσχη της Αριστεράς στο Τορόντο...

Επείγουσα η ανάγκη να δούμε και να διορθώσουμε τα λάθη "εδώ και τώρα", ενόψει του δεύτερου γύρου της αναμέτρησης!

του Πάνου Κοσμά

(Κόκκινο, τεύχος 49)

Στο μικροσκόπιο οι ευθύνες της Αριστεράς

Με το Ασφαλιστικό και τα εργασιακά έκλεισε ένας σημαντικός κύκλος αγώνων. Αυτονόητα λοιπόν τίθεται το ερώτημα: το εργατικό κίνημα και η Αριστερά νίκησαν ή ηττήθηκαν σ' αυτό τον κύκλο αγώνων; Δυστυχώς η απάντηση είναι προφανής: ηττήθηκαν και μάλιστα -δεδομένων των όρων και των διακυβεύσεων αυτής της μάχης- κατά κράτος! Μπορεί η διαπίστωση να πονάει ή να φαίνεται υπερβολική, αλλά για την Αριστερά και το εργατικό κίνημα δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά να δουν και να διορθώσουν τα λάθη τους, αν θέλουν να διαμορφώσουν σοβαρές προϋποθέσεις νίκης στη συνέχεια της αναμέτρησης με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την τρόικα.  

Φυσικά, η Αριστερά, σχεδόν στο σύνολό της, δεν αρέσκεται να κάνει απολογισμούς των κοινωνικοταξικιών μαχών στις οποίες συμμετέχει. Με μία εξαίρεση: τους εκλογικούς απολογισμούς. Μετά τις εκλογές όλες οι οργανώσεις και τα κόμματα της Αριστεράς θεωρούν υποχρέωσή τους να κάνουν -και να δημοσιοποιήσουν- το δικό τους απολογισμό για τα αποτελέσματα. Τα Πολιτικά Γραφεία συνεδριάζουν στη σειρά και οι "ερμηνείες" των αποτελεσμάτων δίνουν και παίρνουν. Τι γίνεται όμως όταν μια μεγάλη κοινωνικοταξική αναμέτρηση κλείνει κάποιο κύκλο; Δεν μας χρειάζεται -και μάλιστα πολύ περισσότερο απ' ό,τι στις εκλογές- ο απολογισμός;  

Επειδή λοιπόν το πιο πιθανό είναι να δούμε απολογισμούς μόνο των ...ερχόμενων αυτοδιοικητικών και περιφερειακών εκλογών, επειδή είναι πολύ πιθανόν η Αριστερά να πνίξει την αποτυχία της στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση και την τρόικα με το "κρασί" αυτών των εκλογών, επειδή -ως συνήθως- ελάχιστοι βολεύονται με το να ψάχνουν τα λάθη της Αριστεράς γιατί αυτό σημαίνει αυτόματα ότι πρέπει να διορθωθούν, γι' αυτό ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση, που στα δικά μας μάτια είναι κατεπείγουσας σημασίας και δραματικά απαραίτητη!
Η συζήτηση αυτή είναι απαραίτητη και για έναν ακόμη λόγο: γιατί μπροστά στο προφανές γεγονός ότι σ' αυτή την πρώτη φάση αγώνων έχουμε υποστεί δεινή ήττα, εμφανίζονται τα γνωστά στην Αριστερά αξιοθρήνητα φαινόμενα να ρίχνουμε τις ευθύνες στον κόσμο: "πού είναι ο κόσμος;" έλεγαν μέλη και στελέχη αριστερών οργανώσεων και κομμάτων στις τελευταίες γενικές απεργίες για το ασφαλιστικό και τα εργασιακά, όπου η συμμετοχή ήταν "πολύ κατώτερη των περιστάσεων". Πριν λοιπόν οδηγηθούμε στο λαθεμένο συμπέρασμα ότι χάσαμε γιατί "ο κόσμος δεν τραβάει", και για να μην καταλήξουμε, σύμφωνα με το νόημα των λόγων του Μπρεχτ, "να "καταργήσουμε αυτόν το λαό και να εκλέξουμε έναν άλλον", ας δούμε καλύτερα πού η Αριστερά έχασε κατά κράτος από τον αντίπαλο, εξαιτίας αποκλειστικά δικών της λαθών.   

του Δημήτρη Λιβιεράτου

(Κόκκινο, τεύχος 49)

Πώς το σύστημα, με την ευγενική χορηγεία  και της Αριστεράς, έχει μετατρέψει έναν δυναμικό καπιταλισμό σε ...αόρατο

Σ' ένα κόσμο που το 2009 είχε πληθυσμό 6.768.167.712 κατοίκους, η Ελλάδα των 11.260.000 κατοίκων αποτελούσε το 0,166% του πλανήτη. Ωστόσο, ο ελληνικός καπιταλισμός κατέχει την 22η θέση στον κόσμο στη λίστα των πιο πλούσιων χωρών.

Ας δούμε πώς εξειδικεύεται αυτό σε μερικά βασικά χαρακτηριστικά του, που αποτελούν τους πυλώνες της δυναμικής του:
1. Μέχρι το 2009 ήταν πρώτος στον παγκόσμιο εμπορικό στόλο. Το 2010 έγινε δεύτερος, κατέχοντας το 14,8% του συνόλου της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας. Ο ελληνικόκτητος εμπορικός στόλος αποτελείται από 2.974 πλοία συνολικής χωρητικότητας 175.540.000 τόνων. Όμως, αν συνυπολογιστεί ότι ελέγχουν και το στόλο άλλων, μικρότερων πλοικτητών, φτάνουμε στο 20% περίπου του παγκόσμιου στόλου! Ο υπό ελληνική σημαία στόλος είναι πέμπτη δύναμη στον κόσμο (αυτό σημαίνει ότι πολλά ελληνόκτητα πλοία ταξιδεύουον με ξένη σημαία - τους συμφέρει καλύτερα) και πρώτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατέχοντας το 39,7% του συνόλου.
Μέχρι το τέλος του 2009 οι Έλληνες εφοπλιστές (μια συμπαγής ομάδα περίπου 400 πλοιοκτητών) είχαν παραγγείλει τη ναυπήγηση 748 νέων πλοίων, χωρητικότητας 64,9 εκατ. τόνων, κυρίως στα ναυπηγεία της Νότιας Κορέας και της Κίνας.
Οι εγκατεστημένες στην Ελλάδα περίπου 1.300 ναυτικές επιχειρήσεις απασχολούν πάνω από 12.000 υπαλλήλους. Το ξένο συνάλλαγμα από ναυτιλιακές υπηρεσίες το 2009 ήταν 13,552 δισ. ευρώ, έναντι 19,188 δισ. ευρώ το 2008 - η πτώση οφείλεται σε μείωση του όγκου του παγκόσμιου εμπορίου και σε μεγάλη πτώση των τιμών των ναύλων. Το συνάλλαγμα αυτό αντιστοιχεί στο 5,6% του ΑΕΠ!
Οι Έλληνες εφοπλιστές συνήθως αποφεύγουν τη δημοσιότητα - εξάλλου δεν υποχρεούνται καν να δημοσιεύουν ισολογισμούς, ενώ έχουν 57 φοροαπαλλαγές και η συνειοσφορά τους στη φορολογία είναι μικρότερη και από των μεταναστών! Όμως, είναι επιχειρηματικά παρόντος, με εμφανή τη συμμετοχή τους σε τουριστικές εγκαταστάσεις, ναυτικές συγκοινωνίες εσωτερικού και εξωτερικού, αεροπορία, τράπεζες και άλλους τομείς όπου η συμμετοχή τους είναι λιγότερο -ή και καθόλου- γνωστή.

 Εμπρός για "Εργατικό Ανένδοτο"

του Δικαίου Ψυκάκου

(Κόκκινο, τεύχος 49)

"Τελειώνω τη μέρα μου και προσπαθώ να επιβάλω στη γυναίκα μου, πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο, κάτι που να τρέχουν ποτάμια αίμα! Κάποιος που σκοτώνει συνέχεια! Φιλμ φρίκης και θρίλερ! Ξέρετε ποιο είναι το προσόν; Ότι όταν βαραίνουν τα βλέφαρά σου, τα κλείνεις χωρίς τύψεις".
Πάγκαλος Θ., αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Νέα, 5/07/2010

Για άλλη μια φορά τα τελευταία δυο χρόνια, για τους εργαζόμενους και τη νεολαία στην Ελλάδα «είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι». Το Δεκέμβρη του 2008 ένας τρελαμένος μπάτσος πυροβόλησε ένα νεολαίο και η Αθήνα εξεγέρθηκε. Τον Ιούλη του 2010 τα τσιράκια των καπιταλιστών, των τραπεζιτών, των ευρωγραφειοκρατών και του ΔΝΤ «πυροβολούν» μαζικά τους νέους εργαζόμενους και το σύνολο της εργατικής τάξης. Το «πολυβόλο» είναι το «διπλό νομοσχέδιο» για το Ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις, που κατέβασε μετά την έγκριση των επιτηρητών της τρόικας η κυβέρνηση για να ψηφιστεί μέχρι τις 10 Ιούλη.
Τέτοια επίθεση στην εργατική τάξη με ένα και μόνο νόμο δεν έχει γίνει ποτέ, όχι μόνο από τη Μεταπολίτευση αλλά από την Κατοχή μέχρι σήμερα! Και ίσως τα πράγματα να είναι ακόμη χειρότερα: Το νόμο 2112 του 1920 για τις αποζημιώσεις λόγω απόλυσης δεν τον πείραξαν ούτε καν οι δικτατορικές ή οι κατοχικές κυβερνήσεις. 
Το νομοσχέδιο - τερατούργημα αποτελείται από έντεκα κεφάλαια. Θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να τα δούμε όλα ένα - ένα. Όμως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο στο πλαίσιο ενός άρθρου. Ας δούμε μερικά βασικά σημεία:

Τι προβλέπει για τα ασφαλιστικά:

•    Από τη 1η του Γενάρη του 2015 καθιερώνεται βασική σύνταξη 360 €.
Απίστευτο παραμύθι: Την ίδια ώρα το παλιότερο προνοιακό επίδομα, το ΕΚΑΣ, καταργείται και ονομάζεται τώρα «βασική σύνταξη». Η «βασική σύνταξη» είναι και η μόνη που από το 2015 και μετά θα αναλαμβάνει το κράτος να εξασφαλίζει. 
Ταυτόχρονα, από σήμερα και  μέχρι το 2060 απαγορεύει την αύξηση δαπανών για συνταξιοδοτικές παροχές πάνω από 2,5% του ΑΕΠ με έτος αναφοράς το 2009. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό: Στην Ευρώπη ο μέσος όρος των δαπανών του ΑΕΠ για τις συντάξεις είναι 12,7% του ΑΕΠ!  

του Βαγγέλη Καραγεώργου

(Κόκκινο, τεύχος 49)

Η φράση «έχασε τη μάχη» ή καλύτερα «τη ναυμαχία, αλλά κέρδισε τον πόλεμο», ταιριάζει γάντι στο «Στόλο της Ελευθερίας». Τα πλοία του "Free Gaza Movement" δεν κατάφεραν να σπάσουν τον αποκλεισμό και να καταπλεύσουν στο λιμάνι της Γάζας. Οι Ισραηλινοί πειρατές τα κατέλαβαν στα διεθνή ύδατα, χρησιμοποιώντας παράλογη βία που οδήγησε στο θάνατο 9 Τούρκους ακτιβιστές, τα οδήγησαν στο λιμάνι του Άσντοτ και συνέλαβαν για λίγες μέρες τους αλληλέγγυους στον αγώνα των Παλαιστινίων επιβάτες τους. Την ώρα όμως που το Τελ Αβίβ, κοιτάζοντας το δέντρο, ετοιμαζόταν να στήσει το επινίκιο της ναυμαχίας γλέντι, διαπίστωσε ότι στο παγκόσμιο δάσος είχε σπάσει η απομόνωση της Γάζας.

Ακόμη κι αν δεν υπήρχε η μεγάλη στροφή στις ανακοινώσεις των δυτικών κρατών και παγκόσμιων οργανισμών, ακόμη κι αν έλειπαν οι όλο και πιο μαζικές διαδηλώσεις ισραηλινών πολιτών που διαφωνούνε με την αλά «Μπαρμπαρόσα» ενέργεια της χώρας τους, το Τελ Αβίβ θα συνειδητοποιουσε τη δύσκολη θέση στην οποια έχει περιέλθει και μόνο απο τη δημόσια διατυπωμενη διαφωνία του αρχηγού της Μοσάντ, των μυστικών του δηλαδή υπηρεσιών. Ο κύριος λοιπόν αυτός ούτε λίγο ούτε πολύ δήλωσε πως ενώ μέχρι τώρα το Ισραήλ ήταν βέλος στη φαρέτρα των ΗΠΑ, τωρα πλέον το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον είναι υποχρωμένη να στηρίζει το Ισραήλ αποτελεί βαρίδι στην εξωτερική της πολιτική. Η ισραηλινή κυβέρνηση είδε με φρίκη τόσο στη δήλωση του αρχηγού της Μοσάντ όσο και στις ανακοινώσεις της διεθνούς κοινότητας, που θα περιγράψουμε στη συνέχεια, η καταδίκη της πειρατείας στα ανοικτά της Γαζας να γίνεται η αφορμή για την καταδίκη συνολικότερα της ισραηλινής πολιτικής του αποκλεισμού της πολύπαθης λωρίδας.

Είναι η πρώτη φορά που τόσο ξεκάθαρα τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τα όποια διπλωματικά προσχήματα και επιφυλάξεις, θέτουν ξεκάθαρα –με μεγάλη καθυστέρησης είναι αλήθεια- το ζήτημα του τερματισμού του απάνθρωπου αποκλεισμού του 1,5 εκατομμυρίου των κατοίκων της Γάζας. Ακόμη και παραδοσιακοί σύμμαχοι του Ισραήλ στην Ευρώπη όπως η Γαλλία αναγκάστηκαν να απαιτήσουν την εδώ και τώρα άρση του αποκλεισμού. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρουμε ότι την πιο χλιαρή στάση απέναντι στο Ισραήλ και παρότι τριάντα δικοί της πολίτες κρατήθηκαν όμηροι την είχε η ελληνική κυβέρνηση και αυτό είναι κάτι που στιγματίστηκε ακόμη και απο δικούς της, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, βουλευτές, όπως η Σοφία Σακοράφα. Έγινε ξεκάθαρο πως ο μέγιστος ηθικός κανόνας πλέον για το ΠΑΣΟΚ είναι η ανάγκη σύμπλευσης με το Ισραήλ και τους δυνατούς προστάτες του όπως οι ΗΠΑ ακόμη και διαφοροποιούμενο επί το μαλακότερο απέναντι στο Ισραήλ με αυτές. Το ΠΑΣΟΚ -εκτός των άλλων- κινήθηκε λόγω της ιδιαίτερης εμπλοκής της Τουρκίας στην όλη υπόθεση με την πολιτικά ανήθικη εν προκειμένω λογική του τύπου ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου.

Το "τέλος εποχής" και οι συνέπειές του

του Κ. Μαραγκού

(Κόκκινο, τεύχος 49)

Επίθεση χωρίς έλεος

Λοιπόν από 1ης Ιούλη η κυβέρνηση "δεν εγγυάται" πλέον για τις πληρωμές των εργαζομένων των ΔΕΚΟ. Το μάθαμε όταν οι οδηγοί κράτησαν τα λεωφορεία στα αμαξοστάσια, μέχρι να πάρουν σαφείς διαπιστώσεις ότι θα μπουν τα δεδουλευμένα του Ιουνίου στους λογαριασμούς τους. Το ίδιο πρόβλημα παρουσιάστηκε και στον ΟΣΕ με το επίδομα αδείας. Ύστερα ακούσαμε ότι οι δήμοι από τον Σεπτέμβρη δεν θα μπορούν να αντεπεξέλθουν στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους προς του δημότες, ούτε καν να πληρώνουν τους μισθούς. Στελέχη της κυβέρνησης δηλώνουν χωρίς ίχνος ντροπής ότι πράγματι το κράτος δεν εγγυάται ούτε για τις ΔΕΚΟ ούτε για τους δήμους, λες και οι δήμοι, οι ΔΕΚΟ ή τα νοσοκομεία (που επίσης βρίσκονται στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης) δεν είναι τμήμα των υποχρεώσεων του Δημοσίου προς του πολίτες, αλλά ανεξάρτητες επιχειρήσεις που πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Και τότε γιατί πληρώνουμε φόρους, για να πηγαίνουν κατευθείαν στις μίζες και τους τοκογλύφους;

Ο Λοβέρδος, ανακοινώνοντας τις τελικές ρυθμίσεις του Ασφαλιστικού, μας είπε ότι το Δημόσιο δεν μπορεί πλέον να εγγυάται για τα επικουρικά. Διαβάζοντας καλύτερα το ν/σ ανακαλύπτει κανείς ότι το Δημόσιο δεν εγγυάται ούτε για τη "βασική" σύνταξη των 360 ευρώ, η οποία μπορεί να μειωθεί με μια απλή υπουργική απόφαση ή να μη δίνεται καθόλου αν δεν "αντέχει" ο προϋπολογισμός. Επίσης στα μέσα του Ιούνη και ενώ η διόρθωση των γραπτών των πανελληνίων εξετάσεων ήταν σε εξέλιξη, το υπουργείο της Διαμαντοπούλου αποφάσισε αιφνιδιαστικά να μειώσει τις αμοιβές όσων συμμετέχουν στις εξετάσεις από 20 ως 60%. Οι συνταξιούχοι του Δημοσίου περιμένουν πλέον τρία και πλέον χρόνια για το εφάπαξ, ενώ δεκάδες χιλιάδες δικαιούχοι του ΕΚΑΣ ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι ίσως δεν το δικαιούνται μέχρι να διασταυρωθούν μια σειρά από στοιχεία για τα οποία πρέπει οι ίδιοι να φροντίσουν. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα απίστευτα που ακούμε το τελευταίο διάστημα δεν είναι καθόλου τυχαία. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ξεφορτωθεί τις υποχρεώσεις της προς μια σειρά υπηρεσίες που δεκαετίες τώρα ξέραμε ότι το Δημόσιο έχει αναλάβει έναντι των πολιτών, που σε τελευταία ανάλυση πληρώνουν ένα κάρο φόρους προκειμένου όλοι να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις στοιχειώδεις υπηρεσίες. Τώρα το εμπεδώσαμε. Από δω και πέρα θα μας ζητήσουν να πληρώνουμε και γι' αυτές, και μάλιστα όχι στο κράτος αλλά στους ιδιώτες στους οποίους ετοιμάζονται να τις ξεπουλήσουν. Ακριβώς γι' αυτό έχει ήδη ξεκινήσει η άθλια καμπάνια για τα χρέη των ΔΕΚΟ και των δήμων.

Ταυτόχρονα, τον Ιούλιο θα γίνει η περιβόητη απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων. Σημειωτέον εδώ θα περιλαμβάνονται όλοι όσοι αμείβονται με οποιονδήποτε τρόπο από το Δημόσιο. Όχι μόνο οι μόνιμοι, αλλά συμβασιούχοι, με σύμβαση έργου κ.λπ. Έτσι θα επιβεβαιωθεί και ο Μίχαλος (ο οποίος για να μετέχει στα Δ.Σ. του ΟΤΕ πήρε κοντά στα 27.000 ευρώ!!!) που περιφέρεται νυχθημερόν από κανάλι σε κανάλι ισχυριζόμενος ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 1,5 εκατομμύριο. Ο μόνος που λείπει από την απογραφή είναι οι μιζαδόροι, οι προμηθευτές και οι εργολάβοι πάσης φύσεως και όλοι οι κρατικοδίαιτοι (σαν τον Μίχαλο) καπιταλιστές και τραπεζίτες που εδώ και χρόνια λυμαίνονται τη δημόσια περιουσία. Μήπως αυτοί δεν είναι αμειβόμενοι από το Δημόσιο;

της Ελένης Σπανούδη

(Κόκκινο, τεύχος 49)

Καθώς τα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης, που εκδηλώνονται κατά κύματα, ενεργοποιούν όχι μόνο μια εκτεταμένη διαδικασία προλεταριοποίησης αλλά και μια διαδικασία θεαματικής αύξησης της ανεργίας, μια "ανατομία" του φαινομένου και των επιπτώσεών του είναι απαραίτητη για όσους αναφέρονται στο εργατικό κίνημα, την Αριστερά και μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και περιθωριοποιημένους ανθρώπους. Με το κείμενο που ακολουθεί προσπαθούμε ακριβώς να συμβάλουμε στην κατανόηση του φαινομένου και των συνεπειών του.

H ανεργία αποτελεί ένα ιδιαίτερα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο, οι μελέτες επί του οποίου είναι περιορισμένες κι αναντίστοιχες της βαρύτητας και της περίπλοκης φύσης του. Οι μέχρι σήμερα αναφορές και αναλύσεις από τη μεριά των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων χαρακτηρίζονται από μια παραδοσιακή προσέγγιση με στόχο την άσκηση πίεσης, μέσω ρητορικών σχημάτων, τα οποία περιλαμβάνουν κατάλογο με διάφορες διακηρύξεις και αιτήματα, χωρίς ουσιαστικά μια σοβαρή προβληματική και ανάλυση όλων των πλευρών της ανεργίας. Οι ειδικοί επιστήμονες, από την άλλη, παραμένουν είτε σε μια τεχνοκρατική ανάλυση είτε σε μια απλή στατιστική αντιμετώπιση, παραθέτοντας σειρά από στατιστικά στοιχεία και δείκτες της οικονομίας. Οι αναλύσεις αυτού του είδους βασίζονται στη λεγόμενη ποσοτική ερμηνεία του φαινομένου της ανεργίας. Αυτό που λείπει, πλέον, είναι η προσπάθεια σύνθεσης και ποιοτικής ανάλυσης του εν λόγω φαινομένου. *(1)

Η ανεργία αποτελεί έκφραση των μεθόδων με τις οποίες το κεφαλαιοκρατικό σύστημα διευθετεί τις ενυπάρχουσες αντιφάσεις στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Το κεφάλαιο καταφέρνει ν’ αναπτύσσεται μειώνοντας τις δαπάνες για ζωντανή εργασία, εκτοπίζοντας τον άνθρωπο από την παραγωγή. Σύμφωνα  με τον απόλυτο νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, «μια διαρκώς αυξανόμενη μάζα μέσων παραγωγής μπορεί χάρη στην πρόοδο της παραγωγικότητας της κοινωνικής εργασίας να τίθεται σε κίνηση από μια προοδευτικά φθίνουσα δαπάνη ανθρώπινης δύναμης». Η άμεση εργασία ανάγεται σε δευτερεύοντα παράγοντα σε σχέση με την καθολική επιστημονική εργασία, ενώ η τεχνολογική πρόοδος προωθείται απ’ το κεφάλαιο μόνο στο βαθμό που συνδέεται με την κερδοφορία. Η ανεργία εκδηλώνεται ως καταστροφική «απελευθέρωση» του ανθρώπου από την άμεση διαδικασία παραγωγής. Ο ελεύθερος χρόνος που προκύπτει δεν είναι χρόνος που μπορεί ν’ αξιοποιηθεί δημιουργικά αλλά «αναγκαστικός ελεύθερος χρόνος» που λειτουργεί ως διαδικασία παροπλισμού, φθοράς, υπονόμευσης και καταστροφής, ψυχοκοινωνικής και βιολογικής, της εργατικής τάξης. Η ανεργία δεν αποτελεί απλώς επίπτωση της τεχνολογικής προόδου (άποψη που συγκαλύπτει τον ταξικό της χαρακτήρα), αλλά εργαλείο για την απορύθμιση και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Σήμερα, σε παγκόσμιο επίπεδο παρατηρείται η αλματώδης κατάργηση των κεκτημένων του εργατικού κινήματος ως απόπειρα επαναρύθμισης της παγκόσμιας αγοράς εργασιακής δύναμης με τους όρους που θέτουν οι πολυεθνικές εταιρείες και τα μονοπώλια, με ολοένα πιο πιεστική την απειλή του φάσματος της ανεργίας. Η αλματώδης κερδοφορία των επιθετικότερων τμημάτων του κεφαλαίου συνδέεται οργανικά με την αύξηση της ανεργίας και τη συνολική απαξίωση της εργατικής δύναμης. Το φαινόμενο δεν αφορά πλέον έναν περιορισμένο κύκλο ανέργων αλλά εν δυνάμει κάθε εργαζόμενο. και προφανώς βαθαίνει και επεκτείνεται μέσα στην παρούσα κρίση του συστήματος.